خودکار آبی

شام حلال مي خورد

2010-04-09T22:46:00.003+04:30

شمس لنگرودي براي ندا سروده است:

دخترم

سنت‌شان بود

زنده به گورت کنند

تو کشته شدی

ملتی زنده به گور می‌شود.

ببین که چه آرام سر بر بالش می‌گذارد

او که پول مرگ تو را گرفته

شام حلال می‌خورد.

تو فقط ایستاده بودی

در 22 بهمن، اگر نبردیم بازنده هم نبودیم، اما رقیب باخت

2010-02-13T14:11:00.006+03:30

1- امروز یک نفر یک جایی برایمان سخنرانی می کرد و از ایرانی بودن می گفت؛ می گفت از صد دانشمند بزرگ جهان سی تای آن ایرانی است. ایرانی بهترین حافظه را دارد. ایرانی شجاع ترین مردم است و ... و... و... نمی خواهم سخنانش را رد کنم. اما اگر واقعا چنین است این همه مشکل چرا در کشور است؟ پاسخ تنها یک چیز است و آن اینکه اگرچه همه این سخنان درست است اما ما ایرانی ها بسیار خودشیفته هستیم و این مایه ی آن شده که عیب خود را نبینیم مانند اینکه دولتمردان ما غریب نواز و خودی گدازند و برای همه مردم جهان دارند جز خود ما، ما ایرانی ها همگی یک روحیه استبداد در خود داریم، به حق همدیگر احترام نمی گذاریم و... روی هم رفته می خواهم بگویم درست است که ما مردم بزرگی هستیم(تعریف از خود نباشد!) اما این خودشیفتگی کار دستمان داده؛ البته جنبش سبز از خودشیفتگی به دور است چون داشته هایش را به اشتراک گذاشته، نه مانند آقای «رییس جمهور» به دروغ هی بگوید ما بزرگترین کشورجهانیم یا مثلا 24 میلیون رای آورده ایم و این دروغ ها را هم باور کنیم. ناگفته نماند این آقا هم چنین می گفت مردم در راهپیمایی 22 بهمن مشت بزرگی بر دهان آمریکا و اسرائیل زدند.

2- هر چه که فکرش را می کنم می بینیم اتحاد و یکپارچگی نیاز امروز ایران ما است اما پیداست که این اتحاد با پیروی کورکورانه از رهبری که حتا نگذاشت رای واقعی مردم از صندوق ها بیرون بیاید شدنی نیست. اگرچه رسانه های دولتی می گویند 22 بهمن نماد اتحاد در ایران بود اما حضور اندک مردم و تلاش رسانه های دولتی برای زیاد نشان دادن آن و البته آوردن بسیجی ها از شهرهای دیگر به تهران و دیگر شهرهای بزرگ کشور تنها یک نشانه دارد و آن دو دستگی و نفرت مردم از رژیم حاکم است. اگر به راستی رژیم به دنبال اتحاد است تنها و تنها همه پرسی چاره ی کار است و بس.

3- درست است که ما سبزها نتوانستیم چنان که باید خود را نشان دهیم اما برد هم با رقیب نبود. اگر چه ما هم هرگز بازنده نبودیم. مردمی که با پذیرش احتمال بازداشت و حتا مرگ دیروز به خیابان ها آمدند نشان دادند در راه خواسته هایشان از هیچ چیز پروا ندارند و کسانی که به امید آب میوه و کیک و اضافه حقوق هم آمدند چیزی برای نظام نیستند جز یک تقلب بزرگ، مانند انتخابات. حضور خالی مردم در میدان آزادی بیش از هر چیز این را نشان می دهد که ما اگر برنده نبودیم اما بازنده هم نبودیم اما رقیب باخت.

کاهش جمعیت ملت ایران به 10 میلیون بسیجی و سپاهی را تبریک می گویم!

2010-02-12T13:56:00.004+03:30

توی تاریخ ندیده ام رژیمی و دیکتاتوری چنین مردمش را به تمسخر بگیرد و چنین تحقیرشان کند. خب البته معلوم است کسی که چنین احمق باشد و مردم چنین حماقتش را به رخش کشیده باشند راهی جز چنین پاسخ دادن ندارد اما من به عنوان یکی از مردم این سرزمین که از این بی احترامی به ستوه آمده ام دیگر برایم هیچ چیز جز انتقام اهمیت ندارد. بی احترامی که از سوی دیکتاتور برای دزدیدن هرچه بیشتر پول ما و سرزمین ما، برای دزدیدن رای ما و تندرستی ما برای بیشتر سرکار ماندن خودشان انجام می شود. راهی که پیش روی ماست انتقام است. راهکار آن دوست عزیزی که خواسته عکسهای فلانی را گرداوری کنیم تا روز چهارشنبه در آتش بسوزانیم را درست نمی دانم دیگر باید خود او را سوزاند. باید فرزندش را با تانک له کرد تا بفهمد برای قدرت و ثروت جگرهای چه مادرانی را که نسوزانده است. ما حتا اگر در اقلیت هم باشیم، حتا اگر به راستی موسوی 13 میلیون رای آورده بود باید برای احترام ما هم که باشد به عنوان 13 میلیون نفر می بایست یکی همه پرسی انجام می شد اما افسوس که زورگویان احمق هیچگاه از تاریخ درس نمی گیرند. با این حال با همه این ناراحتی ها عقل را پیش می گیرم، برای کشورم... اما هرگز از خون جوانان سرزمینم و از این تحقیر نخواهیم گذشت و تا روز انتقام پا برجا خواهیم ماند. درود بر آزادی خواهانی که به ما با کشتن نوری، یاد دادند چه کار کنیم.

پی نوشت: می گویند شما جز مردم ایران نیستید. خب، کاهش جمعیت ملت ایران به 10 میلیون بسیجی و سپاهی را تبریک می گویم. مبارک است!

افسوس که این روزها جاده به جای رفتن به ماندن می خواند...

2010-02-11T20:48:00.004+03:30

روزهای تعطیل برای من نه تنها خوشایند نیست بلکه افسرده ام هم می کند. حالا فکرش را بکنید رییس جمهور احمق برای از زیر کار در رفتن روزهای دیگر را هم به تعطیلی ها اضافه می کند. گذشته از اینکه این همه روز تعطیل توی این سرزمین خراب شده (که انگار نمی خواهند در راه بیشتر خراب کردنش حتا یک لحظه به خود امان دهند) هست که تنها یک ویژگی دارد و آن در رفتن از زیر بار کار است، برای همه ی دست اندرکارانی که جز دزدیدن و خوردن و بالا کشیدن کاری ندارند. داشتم فکر می کردم در این سرزمین پولدار شدن چقدر آسان است. کافی است یکی دو سالی شاگردی یکی از این آیت الله های حامی رژیم را کنی. داشتم فکر می کردم زورگویی و در خون دیگران دست داشتن در این سرزمین چقدر آسان است، کافی است در راه پیمایی دولتی شرکت کنی. داشتم فکر می کردم چقدر آسان می شود مردم فقیر این سرزمین را گول زد، تنها کافی است چند هزار تومانی به این مردم بدهی. داشتم فکر می کردم چه آسان می شود مردم را به تمسخر گرفت و تنها با چند کیک و آب میوه به کمک تمسخر کنندگان شتافت و البته داشتم فکر می کردم چقدر مردن در این سرزمین سخت است. باید ببینی و ذره ذره نفرتهایت را دورنت جمع کنی تا روز انتقام فرا رسد. افسوس که این روزها جاده به جای رفتن به ماندن می خواند...

در حق نسل بعد جفا نکنیم

2010-02-03T09:47:00.002+03:30

1- امروز روزی است که همه دم از تغییر حکومت می زنند. یکی موافق است و دیگر مخالف اما آنچه غیر قابل چشم پوشی است نیاز به یک همه پرسی است، که آیا مردم این نظام را می خواهند یا نه. برای من اگرچه مهم است که چه نظامی سرکار بیاید اما حتا اگر مردم بخواهند جمهوری اسلامی را برگزینند از آنان یک خواسته دارم و آن اینکه، نگذاریم جفایی که پدران و مادران ما به ما کردند ما هم همان جفا را به فرزندانمان کنیم. اگر خواستید جمهوری روی کار بیاورید که هیج؛ چون در جمهوری جا برای همه هست. اما اگر خواستید باز هم جمهوری اسلامی را سرکار بیاورید حداقل این اصل را به قانون یا هر چیز دیگر (اگر در این رژیم قانونی باشد) بیفزایید که برای نسل های بعد همه پرسی انجام شود تا ببینیم آنان هم نظامی که امروزه گزینش شده را می خواهند یا نه؛ تا فرداها فرزندان ما، از روی ندانم کاری ما سینه هایشان دریده نشود، این چنین به دست مزدوران جیره خوار شکنجه نشوند، از بیکاری ننالند و... برای آنچه نامش آزادی است...

2- هنگامی که از جلوی دانشگاه می گذرم، هنگامی که رنگ سبز را روی دیوارها می بینم دلم می خواهد آنان را، دانشجویان و نویسندگانش را ببوسم. برای اینکه می بینیم من، من نیستم بلکه ما هستیم، ما که یک جور فکر می کنیم و یک هدف داریم، ایران آزاد و آباد، جمهوری ایران...

3- شک ندارم اگر رژیم بخواهد این روند را ادامه دهد به زودی تلاش مردم برای برکنار کردن گردنکشان به انتقام جویی خواهد انجامید. چقدر نابخردند زورگویان که از تاریخ درس نمی گیرند.

4- حکومت دلخواه من، جمهوری واقعی است که در آن هر کسی حق خودش را داشته باشد، آزادی ها دو دسته باشند، یکی فردی و دیگری اجتماعی و هرگز گروه نتواند حق فرد را پایمال کند. حکومتی که در آن مسیحی و مسلمان، یهودی و بی دین، همه قومیت ها، همجنسگرایان و زنان به یک اندازه سهم داشته باشند، در همه چیز به ویژه در قدرت. حکومت دلخواه من جمهوری ایران است که از کودکی که هیچ از سیاست چیزی نمی فهمیدم، آرزویش را داشتم.

5- دوست خوب و اینترنتی ام، خلیل جان، نمی توانم برای پیام بگذارم لطفا صفحه ی نظرات وبلاگت را به زیر صفحه تغییر بده.

پنج پیشنهاد برای جنبش سبز

2010-01-23T14:57:00.001+03:30

1- در جنبش سبز همانگونه که مهندس موسوی می گوید مردم تفاوت ها را کنار نمی گذارند بلکه آن را به رسمیت می شناسند. از این رو مذهبیون گروهی هستند که می توانند با جنبش سبز همراه شوند. البته شمار مذهبیون همراه جنبش کم نیست اما برای اینکه دسیسه ی رژیم برای ضد دین خواندن جنبش را خنثی کنیم می توان کارهایی انجام داد. برای نمونه کسانی که خودروی ارزان قیمت مانند پراید و پیکان دارند در راه برگشتن از سرکار و ... نیم ساعت مسافران مذهبی و البته مسن تر را به ویژه در جنوب شهر به مقصد برسانند و در ازای کرایه از آنان بخواهند برای تندرستی موسوی و کروبی صلوات بفرستند. این کار دو جنبه دارد. یکی اینکه بسیاری از مذهبیون را که اگر با جنبش نیستند و حکومت را هم تایید نمی کنند را به حمایت از جنبش بکشانند. دوم کاربرد خودروهای متوسط بیانگر این خواهد بود که دوستداران موسوی و جنبش تنها از میان پولدارها نبوده بلکه همه مردم را شامل می شوند. البته پیداست که بسیجی ها و هواداران رژیم و کسانی که در راس آنها هستند همه مواجب بگیران پولداری هستند و جنبش اکنون بیشتر مردم طبقه متوسط عدالت خواه را در بر می گیرد.

2- باید با هر کس به زبان خودش سخن گفت. جنبش چند صدا اما یکپارچه است و همه گروهها را در بر می گیرد. چه سکولار، لایک و دیندار؛ پیداست که همه ی آنان از مردم ایران هستند و با جنبش ملی ایرانیان باید همراه باشند. از این رو با هر کس باید به زبان خودش سخن گفت. در گفت و گو با مذهبیون بهتر است از کتاب های مربوط به اسلام یاری جست. کاربرد آیه های قرآن مانند «خداوند وضع هیچ مردمی را تغییر نمی دهد مگر آنکه خود بخواهند» «در صحیفه ی نور آیت الله خمینی آمده است: ارتش و سپاه باید پشت مردم باشند، ارتش و سپاه باید بگویند جانم فدای مردم نه جانم فدای رهبر» «از جمال الدین اسدآبادی پرسیدند دیدگاهت درباره باختر و خاور چیست؟ گفت: در باختر اسلام را دیدم اما مسلمان را ندیدم ولی در خاور مسلمان را دیدم اما اسلام را ندیدم» می تواند بسیار موثر افتد.

3- بسیاری از مذهبیون آیت الله خمینی را نمونه بسیار خوبی برای تقلید می دانند اما همانطور که آیت الله منتظری هم گفت وی هرگز مصون از اشتباه نبود. مسلما انتقاد از وی بسیار است؛ چرایی ادامه دادن جنگ، اعدام های سالهای نخست انقلاب و سال 67 و... اما مقایسه ی زندگی آیت الله خمینی با وضع کنونی که آقایان آن را ادامه راه آیت الله خمینی می دانند می تواند بسیار روشنگرانه باشد. خمینی در خانه ای 200 متری با 200 نگهبان زندگی می کرد اما آقایان به جز کاخهایشان در خانه ای هزار و دویست متری با ده هزار سرباز! (رازهای زندگی خامنه ای را بخوانید.)

4- هنگامی که با بسیجی های سرسخت صحبت می کنیم یک جمله ی تنها به جای همه ی بحث ا کافی است:«شما که آنقدر به خود مطمئنید یک همه پرسی سالم برگزار کنید ببینید مردم رژیم را می خواهند یا نه؟ اگر مردم شما را خواستند ما هم به خواست مردم احترام می گذاریم.»

5- مخالفت و انتقاد از هر دینی و هر دیدگاهی حق هر انسانی است. اما در گفت و گو با مذهبیون جایی برای این انتقادها نیست مسلما پس از روی کار آمدن دولتی کاملا مردم سالار، فضا برای همه این گفتار ها باز خواهد شد. همچنین باید درباره پیامبر اسلام و امامان هر چقدر هم که با آنان مخالف باشیم مراتب احترام را نگه داریم. مسلما آزادی ما تا جایی است که به آزادی و حق دیگران لطمه نزنیم. این را اگر مذهبیون نمی دانند وظیفه ی ماست که به آنان آموزش دهیم.

مسخره بازی

2010-01-08T18:51:00.003+03:30

1- روزهای سختی را می گذارنم. هرچه متنفرتر می شوم گذران روزها هم سخت تر می شود. چند شب پیش خواب می دیدم یک خرس آمده توی دانشگاه؛ خرس، نماد تجاوز، توی دانشگاه ما، آن هم در این روزها... یا دیشب خواب می دیدم که برای پاس کردن امتحان معارف (فردا) باید آدم بکشم؛ خودتان که می دانید...؛ کابوس ها دست از سرم بر نمی دارند.

2- در میان همه این کابوس ها بازگشت یک دوست برای دل گرم کننده بود. هنگامی که پیامش را می خواندم باورم نمی شد که خودش باشد. نوشته بود:«برگشتم، 1سال ننوشتم، باورت نمیشه، هیچی ننوشتم.»

3- دوری از کتاب های داستان این روزها را سخت تر کرده است. نگاه که می کنم می بینم هیچ رمان تازه ای در کتابخانه ی کوچکم نیست و البته آنقدر درگیر امتحانات پایان ترم هستم که وقتی برای خواندن رمان و نوشتن داستان نمی ماند.

4- راستی مسخره بازی تازه ی تلویزیون را دیده اید؟ انتقاد از نظام! دیوانه ها... آنها هم چه کسانی دارند انتقاد می کنند! علی مطهری و امثال این آقا! دست پیش را گرفته اند پس نیفتند نمی دانند دست پیششان به تکیه گاه محکمی بند نیست و چه بسا همین تکیه گاه هم فردا روز، روی سرشان هوار شود.

این فیلم چرا توقیف شد؟

2010-01-05T23:15:00.001+03:30

1- زندگی مجردی برای خودش دنیایی داره؛ توی این چند روزه که خونواده ام مسافرت بودن همه اش یا خوابیدم و یا فیلم تماشا کردم. البته به جز یکی دو ساعت توی اول روز که مجبور بودم برای امتحان دانشگاه «اخلاق اسلامی» بخونم. هر چیزی دوست داشتم رو هر جا می ریختم و خونه تا دلتون بخواد نامرتب بود. دیگه آنقدر تخت خوابم نامرتب شد که حوصله ام نشد مرتبش کنم و شب ها توی هال روی زمین می خوابیدم.

2- الان داشتم فیلم سنتوری رو می دیدم. واقعا نمی دونم این فیلم چرا توقیف شد. بی گمان بهونه شون چند تا صحنه بوده که هانیه (گلشیفته فراهانی) دف می زنه و هم خونی می کنه. شاید هم دلیلش این بوده باشه که از موسیقی تعریف و از خشک مذهب های مخالف موسیقی انتقاد می کنه. اما خداییش پیام اجتماعی بالایی داشت. شاید دلیلی که پنهانی پشت این توقیف هست این باشه که سیاست رژیم بر پایه ی خراب کردن جوونا با مخدر می چرخه و این فیلم می تونست سرآغازی باشه برای ساختن فیلم های دیگری درباره اعتیاد با دیدی واقعی و نه فانتزی، که این ممکن بود کاسه و کوزه هاشون رو به هم بریزه. (البته با سپاس از اون دوستی که فیلم رو بهم قرش داده!)

پی نوشت، یک روز بعد: الان دلیل توقیف رو فهمیدم. هیچ کدوم از اینایی که بالا برشمردم نبود. احمق های متوهم با چه دلیل مسخره ای از اکران این فیلم جلوگیری کردن!

3- توی اخلاق اسلامی که می خوندم یک جمله از علی، امام نخست شیعیان نقل شده که «مومن چاق نمی شود». نگاهی به این آخوند ها بندازید.

راهکار؛ همه پرسی

2010-01-02T20:45:00.002+03:30

بیانیه هفدهم میرحسین موسوی شگردی قابل توجه بود. بیانیه ای که واکنش های یکسانی را از جناح مخالف در پی داشت. از واکنش احمد خاتمی گرفته تا محسن رضایی؛ واکنش احمد خاتمی در این میان بیش از همه جالب توجه بود و آن اشاره ی وی به راهپیمایی های دولتی چند روز پیش هوداران ولایت فقیه بود. وی آن را دهها میلیون نفری دانست که این میان چند نکته قابل توجه است.

1- با توجه به ظرفیت مسیر راهپیمایی در این مسیر تنها 30 هزار نفر می توانند گذر کنند (به نقل از جرس) در حالی که بنا به گفته ی قالیباف، شهردار تهران، در مسیر راهپیمایی روز 25 خرداد که به پشتیبانی از موسوی برگزار شد در آن سه میلیون نفر حضور داشتند. حال آنکه در میان آنان نه آب میوه و کیک پخش شد و نه 25 هزار تومان دریافت کردند.

2- اینکه از مردم بخواهید به خیابان ها بیایند و از شما هواداری کنند نشانه ی ضعف شماست اما بگذارید یک بار دیگر به گذشته و پیشنهاد محمد خاتمی برگردیم. شما که انقدر اصرار دارید بگویید بیشتر مردم با شما همراه هستند بیایید و یک همه پرسی با نظارت سازمانهای مستقل ملی و یا بی طرف جهانی برگزار کنید، حال آنکه خاتمی خواستار همه پرسی درباره دولت بود اما این بار باید مشروعیت همه رژیم را از مردم بپرسید. پیداست که حتا اگر درصد پایینی از جامعه شما را نخواهند هرگز کناره گیری نخواهید کرد اما چنانچه ما ببینیم در اقلیت هستیم و بیشتر مردم شما را می خواهند قول می دهیم از ادامه ی اعتراضات خودداری کنیم. (هرچند که شما هرگز چنین کاری نخواهید کرد.)

3- روی سخن این بند از سخنانم به کسانی است که مطلبم را می خوانند در سفری که چندی پیش به یکی از شهرهای کوچک داشتم متوجه شدم که بیشتر مردم اگر با جنبش سبز نباشند این رژیم را هم نمی خواهند اما گویا از توهین های انجام شده به عاشورا ناراحت هستند و متاثر از صدا و سیما آن را از چشم جنبش سبز می بینند. به نظرم باید برای آگاه کردن مردمی که به رسانه ها دسترسی ندارند چاره ای اندیشید.

باید...

2009-12-31T19:17:00.003+03:30

الان از شهری دارم به روز می کنم که مدتها در اون زندگی کردم. گرچه سالها اینجا نیومدم اما امروز ناچار شدم که بیام. پیش از اومدن استرس بسیاری داشتم و با اومدنم شروع کردم به نبش قبر خاطراتی که کوشیده بودم بکشمشون و فراموششون کنم. الان اینجا هستم. توی همون شهر کوچیک با یه دوست خوب. مدرسه مون رو خراب کره بودن تا جاش یه ساختمان دیگه بسازن. وقتی رفتم داخلش هنوز صدای بچه ها و اون روزها رو می شنیدم. بولوار معلم باز هم برام نوستالوژیکه و الان دیگه اصلا استرس ندارم.

نمی دونم دیگه از چی باید بنویسم. اینجا پاساژها و بازارها و خیابون هاش رو بارها گشتم و زیر پا گذاشتم و با اینکه اهل این شهر نبودم و دوستش نداشتم اما خاطراتی اینجا مدفونه که یک روز همه باید روی کاغذها پیاده بشه.

راستی اون تلفن توی اون پمپ بنزین هنوز سرجاش بود. حتا عوضش هم نکرده بودن. اون شبها... هرگز نمی گم یاد اون شبها بخیر که سخت ترین شبهای زندگی ام بود. اما این خاطرات باید روزی به روی کاغذ بیاد... باید...

پیروزی...

2009-12-29T18:57:00.003+03:30

امروز روز بسیار خوبی بود؛ دیشب خواب انگشتر رو دیدم که تعبیرش می شد مملکت داری و ...؛ هنگامی که رفتم دانشگاه توی انتخابات انجمن علمی برای شورای مدیریتی با 15 رای موافق در برابر دو رای مخالف پیروز شدم. پس از اون در شورای مدیریتی از مجموع پنج رای من و یکی دیگر هر کدام دو رای و یک نفر دیگر یک رای آورد که اگر به خودم رای داده بودم شمار رایم می شد سه تا و پیروز می شدم اما به پاس زحمات رقیب برای راه اندازی انجمن علمی به او رای دادم. با این حال رایمان باز برابر شد و من به سود رقیب کناره گیری کردم تا دور بعد. گمان می کنم آنچه رای بالایی برایم آورد برنامه هایم بود. پس از آن هم مدتی در کتابخانه درس خواندم و امتحان را به خوبی پاسخ دادم. استادی هم که برایمان انتخاب کرده اند شنیده ام استاد بسیار خوبی است. پی نوشت: همین الان شنیم که مسجد قبا را آتش زده اند. خبر که البته درست است اما هنوز از چند و چونش درست آگاهی ندارم.

آبروی شیرازی ها را خریدم

2009-12-26T11:41:00.005+03:30

1- پس از اینکه تلویزیون استانی فارس به گونه ای صحنه های پیشباز از احمدی نژاد را نشان داد که گویی در آن صدها هزار تن شرکت کرده اند به خود گفتم که حیف است عکسهای واقعی سخنرانی و استقبال را منتشر نکنم. و خدا را سپاس با این کار آبروی شیرازی ها را خریدم تا همچنان پس از تهران رتبه ی دوم آزادی خواهی در کشور را در دست داشته باشیم.

2- دوستی با نمایه ی ناشناس دیدگاهی فرستاده است و گفته است که «حتا اگر صدها هزار تن برای پیشباز احمدی نژاد به ورزشگاه حافظیه آمده بودند چه سود هنگامی که پیشبازش هم مانند 64 درصدش تقلبی است؟» با این دوستمان کاملا موافق هستم همانگونه که گفتم همه مدارس شیراز و شهرهای همسایه در روز سفر رییس دولت تعطیل شد و دانش آموزان را به پیشباز آوردند تا جمعیت زیاد نشان دهد. همچنان که دوستمان گفته است، حتا در تلویزیون هم پارچه نوشته های پیشباز کنندگان که از خفر و کفترک و دیگر شهرها آورده شده بودند را میشد دید. اتوبوس هایی که آنان را به شیراز آورد در بولوار تخت جمشید مستقر بود.

3- این روزها به شدت درگیر امتحانات هستم. با اینکه پیش تر از روانشنای خوشم نمی آمد اما تازگی به آن علاقمند شده ام. اکنون هم باید بروم و روانشناسی بخوانم.

عکس از استقبال از احمدی نژاد در شیراز

2009-12-22T19:19:00.012+03:30

پیش نوشت مهم در پاسخ به دیدگاه های آمده: تصاویر مربوط به هنگام سخنرانی احمدی نژاد است؛ در عین حال بد نیست بدانید که روز گذشته همه مدارس شیراز و بسیاری از شهرستان های همسایه تعطیل بود. دلیلش را که می دانید. برای تایید حرف من می توانید عکس ایسنا را که کیهان همان را با فتوشاپ تغییر داده است و عکس مهر را ببینید.

----------------------------

در عکس های زیر پارچه نوشته ای می بیند که اطلاع رسانی مستقیم مردم به احمدی نژاد است از سوی کارکنان ITI، که همانگونه که در عکس دوم می بینید پارچه نوشته ها از سوی برادران بسیجی به زیر کشیده می شود. عکس های بعدی شمار جمعیت استقبال کننده از احمدی نژاد را نشان می دهد.

استقبال 40 نفره از احمدی نژاد در فرودگاه شیراز

2009-12-22T11:40:00.003+03:30

امروز احمدی نژاد در حالی به شیراز سفر کرد که تلویزیون استانی فارس بر خلاف همیشه از صبح برای پوشش سفر استانی وی برنامه پخش کرد. در فرودگاه شیراز تنها چهل نفر به پیشباز احمدی نژاد آمده بودند و در مسیر مدرس، پیرنیا، گلستان، ورزشگاه حافظیه همین شمار احمدی نژاد را همراهی می کردند. این در حالی است که سخنران در ورزشگاه حافظیه به دروغ اعلام کرد احمدی نژاد به دلیل استقبال زیاد (!) یک ساعت و نیم دیرتر به ورزشگاه می آید. در ورزشگاه حافظیه نیز پر بود از دانش آموزان و کارکنان بخشداری های استان و کارکنان کارخانه ی IT ، به گونه ای که بسیاری از آنان پارچه نوشته های مدرسه و اداره متبوع خود را در دست داشتند. در حالی که صدا و سیما ی مرکز فارس اقدام به پخش تصاویر به صورت کلوز آپ کرده و از از نشان دادن همه ی جمعیت خودداری کرد. جمعیت به گونه ای بود که تنها بخشی از ورزشگاه پر شده و بخش بزرگی ورزشگاه ده هزار نفره ی حافظیه خالی بود. بسیاری از مردم نیز پارچه نوشته های اعتراضی چون :«800 خانواده، هشت ماه بدون حقوق» و «دوازده ماه است که حقوق نگرفته ایم.» در دست داشتند پیش از آمدن احمدی نژاد مداح در ورزشگاه معترضان را بی غیرت، منافق و... خواند و از خدا خواستاری نابودی آنان شد. نا گفته نماند به دلیل آنکه شیراز پس از تهران بیشترین معترضان در کشور را دارد و البته سرکوب در شیراز از همه ی کشور سنگین تر است سازمان های استان همه ی تلاش خود برای زیاد نشان دادن جمعیت به کار گرفتند. می کوشم عکس های استقبال را تا امشب روی تارنگاشت بگذارم.

مرگ منتظری پایان حق خواهی نیست

2009-12-20T12:00:00.004+03:30

مرگ آیت الله منتظری را هنوز هم باور نکرده ام. توی اتوبوس بودم که ناگهان یکی از دوستانم پیام زد و نوشت:«مرگ آیت الله منتظری را به همه آزادی خواهان تسلیت می گوییم.» پیرمردی هم که کنار دستم نشسته بود و این را شنید گریه کرد. بسیاری از بچه هایی هم که بهشان زنگ زدم هنوز خبر نداشتند. در بهت تکرار تاریخم؛ درست در اوج مبارزه ها پدر معنوی جنبش سبز درگذشت. هرگز نه دلبستگی به آیت الله منتظری داشتم و نه به هیچ روحانی دیگری؛ به ویژه اینکه برخی از مریدان وی همراه ما در اعتراضات شرکت نمی کردند. اما منتظری نمادی بود برای حق خواهی؛ کسی که از قدرت دل برید اما به مرگ جوانان میهن اعتراض کرد. منتظری به مهر ایزدی پیوست اما یک چیز را همه می دانیم و آن اینکه مرگ منتظری پایان حق خواهی نیست.

تاریکخانه ی اشباح

2009-12-19T10:36:00.003+03:30

پس خواندن کتاب «عالیجناب سرخپوش و عالیجنابان خاکستری» کتاب «تاریکخانه ی اشباح» نوشته ی اکبر گنجی دومین کتابی است که از او می خوانم. مانند کتاب پیش این هم مجموعه ای از یادداشت های گنجی پیرامون قتل های زنجیره ای است. منتها چیزی که بیش از هر چیز به چشم می آید چگونه اندیشیدن گنجی در آن سالها - یعنی سالهای 77 و 78 که این دو کتاب چاپ شده اند - با شیوه ی اندیشه ای او در زمان حاضر است. گنجی در کتاب های فوق سرسختانه از روحانیت و دین و البته دولتی نکردن دین دفاع میکند اما همچنانکه امروزه می بینیم وی به یکی از بزرگترین مخالفان دین، چه اسلام، مسیح یا یهودیت برخواسته و در کتاب های این سه دین شک کرده است. نمی خواهم از این دین ها دفاع کنم اما یک چیز برایم جالب است و آن اینکه آیا زندان که گنجی شش سال آن را تحمل کرد این اندازه در روشنگری افراد سیاسی نقش داشته؟ و اگر چنین است چرا رژیم به جای جایگزینی کیفرخواستی دیگر همچنان همین راه را ادامه می دهد؟

بگذریم. دیشب که با یکی از یارهای خیابانی صحبت می کردم دانستم که هیچ کدام نگرانی ای نداریم و پای کاری که کرده ایم تا آخر ایستاده ایم.

فیس بوک...

2009-12-16T09:23:00.001+03:30

دوباره برگشتم به فیس بوک؛ البته شاید دوباره عضویتم رو لغو کنم. تا بعد...

خانم دالاوی

2009-12-13T14:21:00.002+03:30

1- «خانم دالاوی: Mrs Dalaway» نوشته ویرجینیا وولف رو خوندم و با خوندنش به این نتیجه رسیدم که دیگه هرگز کتابی از وولف نخونم. چون که جز پرگویی هیچ چیز توی کتابهاش پیدا نمیشه؛ داستان به صورتی بود که اگر صد صفحه رو هم نمی خوندی باز چیزی رو از دست نمی دادی؛ داستان در بامداد یک روزهای ماه ژوئن پس از جنگ دوم جهانی شروع میشه و همراه با زنگ ساعت بیگ بن پیش میره تا اینکه در شب همان روز و در مهمانی خانم دالاوی داستان به پایان می رسه؛ یعنی همه ی 240 صفحه ی داستان توی یک روز می گذره. برام از خشم و هیاهو نوشته ی ویلیام فاکنر هم خسته کننده تر بود. 3- دارم «گزارش یک قتل از پیش اعلام شده» نوشته ی مارکز رو می خونم. شنیدم پس از صد سال تنهایی زیباترین داستان ی هست که به دست مارکز نوشته شده. دیروز هم نشستم و دو تا از داستان کوتاه هام رو بازنویسی کردم.

بسیجیان شیراز «ارادت» خود را به خامنه ای اثبات کردند

2009-12-11T14:32:00.004+03:30

این را که شیراز پس از تهران بیشترین اعتراضات مردمی را داشت همه می دانیم. اما آنچه که هست اینکه در شیراز حتا وحشیانه تر از تهران اعتراضات سرکوب می شود منتها در شیراز خبرنگاران فرا مرزی حضور ندارند تا این رفتارها را رسانه ای کنند. این گفته ی فرمانده سپاه فجر استان فارس که: «شیراز پس از تهران،‌ بيشترين فتنه‌ها را در اغتشاشات اخیر داشت اما بسيجيان شيراز با اقتدار مقابل آنها ايستادند و ارادت و وفاداري و ادعاي خود را در همراهی با مقام عظمای ولایت ثابت کردند.» خود تاییدی بر این مدعاست. در شیراز وحشیگرانه مرد و زن، کودک و حتا پیرزن ها و پیرمردها را کتک می زدند و به چشمانشان گاز اشک آور می پاشیدند. بسیار پیش آمد که مستقیم به مردم تیر اندازی می کردند. بار دیگر به سخنان غیب پرور باز می گردم: «خدا را شاکريم که حوادث بعد از انتخابات پيش آمد تا بسيجيان اين استان ارادت و وفاداري و ادعاي خود را در همراهی با مقام عظمای ولایت ثابت کنند.» اگرچه این فرمانده خدا را شاکر است و گویا نمی داند خودشان با دست خودشان گور خود را کنده اند و البته شاید بس که به دیگران دروغ می گویند خودشان هم دروغشان را باور کرده اند اما من هم با وی در اینکه بسیجیان شیراز «ارادت» خود را به خامنه ای اثبات کردند هم باورم. چه بسیار بارها که رخ می داد که با اسلحه و باتوم به میان توده ی مردم می آمدند و با کتک حتا پیرزن ها را بازداشت می کردند. رفتارهایی که جز تماشایش نمی شود آنها را توصیف کرد. غیب پرور گفته بود:«بسيجيان فارس با حضور در صحنه‌هاي مختلف همواره نشان داده‌اند كه از اقتدار بالايي براي مقابله با دشمنان برخوردار هستند.» یک چیز این جمله بسیار خواندنی است و آن اینکه ملت را دشمن می خوانند. یعنی مردم ما را امروز به دو گروه تبدیل کرده اند و رو در روی هم قرار داده اند و چه بهتر از این برای دیکتاتورها...

پایتخت فرهنگی بی معنی است

2009-12-07T19:40:00.005+03:30

1- امروز شنیدم که اصفهان به عنوان پایتخت فرهنگی ایران گزینش شده؛ یعنی آن همه سال که داد و بیداد راه انداخته بودیم که شیراز پایتخت فرهنگی ایران است همه باد هوا شده؛ کسی نوشته بود:«آب سرد ، سرانجام بر سر اهالی فرهنگ فارس ریخته شد.» با این حال من بر این باورم که آب سرد که هیچ این آب گرم گرم بوده؛ از دو روی؛ یکی اینکه با این وضع شیراز که حتا فرهنگ سازی برای نریختن آشغال روی زمین انجام نمی شود این چه انتظار بیجایی برای پایتخت فرهنگی بودن است؟ فرهنگ که تنها چاپ کتاب و سخنرانی چهار تا نویسنده و شاعر نیست! به راستی چند درصد مردم شهر ما با همه ی مهربانیشان فرهنگ رانندگی و شهروندی را رعایت می کنند؟ چقدر کتاب می خوانند و یا چقدر حافظ و سعدی را می شناسند؟ (البته این چیزی است که چندان تفاوتی با اصفهان ندارد.)

دوم اینکه پایتخت فرهنگی بودن برای همان اصفهان هم چیز جالبی نیست. این از آن روست که اصفهان هم چندان تفاوتی بر سر زندگی نویسندگان و … با شیراز ندارد. هنگامی که همه ی فیلم ها در تهران فیلمبرداری و تهیه می شوند و بزرگترین انتشارات های کشور در این شهر هستند پایتخت فرهنگی بودن برای اصفهان هم معنایی ندارد به ویژه در وضع کنونی و… البته ناگفته نماند سران اصلاحات به پایتخت فرهنگی بودن شیراز اصرار داشتند و شیراز هم پس از تهران بیشترین مخالفان برای دولت را دارد و گویی دولت خواسته با این کار تلافی کرده باشد.

2- باران زیبایی دارد می بارد و من از صبح دارم کتاب می خوانم؛ الان هم دارم مبانی جامعه شناسی می خوانم که برای امتحان روز جمعه آینده آماده شوم.

بادبادک باز دیدگاهم درباره افغانستان را تغییر داد

2009-12-06T20:25:00.000+03:30

اگر بگویم بادبادک باز نوشته ی نویسنده ی افغان، خالد حسینی دیدگاه مرا به کلی درباره افغانستان تغییر داد دروغ نگفته ام. به هر رو من هرگز دوست ندارم افغان ها دوباره به کشورم بیایند و جنایاتی که کرده اند، مانند تجاوز به دختر ورامینی، کشتن چند نفر در باغهای جهرم و … دوباره تکرار شود اما به عنوان همسایه های هم زبان برایشان احترام قائلم. البته تا جایی که در همسایگی هم زندگی کنیم. به ویژه اینکه چندی هم خالد حسنی در تهران زندگی کرده است. یعنی در سالهای دهه ی پنجاه؛

درباره داستان

اگر داستان را خوانده اید که هیچ اما اگر نه باید بگویم داستان درباره ی دو کودک به نام های امیر و حسن است. امیر، امیر زاده و حسن نوکر خانواده است و داستان هنگامی به اوج می رسد که نزدیکی این دو با یکدیگر از سوی یکی از شخصیت های داستان به نام رحیم خان فاش می شود.

بگذریم. در دو هفته ی گذشته بیشتر وقتم را به خواندن کتاب های داستان اختصاص دادم. به ویژه برای خواندن بهترین داستان های کوتاه همینگ وی، عادت می کنیم نوشته ی زویا پیرزاد، بادبادک باز و حالا هم که دارم خانم دالاوی نوشته ی ویرجینیا وولف را می خوانم.

بسیجی ها ریختن رو سرش و زدنش

2009-12-02T08:50:00.002+03:30

کارها سخت در هم تنیده. فردا باید از هشت صبح تا دو بعد از ظهر آموزش خبرنویسی بدم و پس فردا هم آزمون میان ترم اقتصاد دارم. باز همین اتفاق قراره هفته ی آینده هم بیفته منتها اون بار عصر پنج شنبه امتحان دارم. به هر رو ملالی نیست باید برنامه ریزی کنم.

پس از اینکه تصادف کردم هر جا می رسم دیگران نگام می کنن حدسی می زنن و بعد میگن چی شده. حالا بگذریم از اینکه برخی به شوخی می گفتن بسیجی ها ریختن رو سرش و تا بخورده زدنش. دیروز که رفتم روزنامه دیدم بزرگ روی تخته نوشتن «به دلیل اینکه فلانی سرش خورده به سنگ فلان مطلب کار نمی شه»

به طرز فجیعی سرگرم خوندن «بادبارک باز» نوشته ی «خالد حسینی» هستم. عجب با این رمان انس گرفتم. شاید این از اون رو باشه که فرهنگ افغانی ها و ما ایرانی ها کمابیش به هم نزدیکه. توی چند روز گذشته به سختی رمان رو زمین گذاشتم و یه دم داشتم می خوندمش و از درس هم افتادم. باید به حسینی دست مریزاد گفت بابت نوشتن این کتاب.

تصادف کردیم!

2009-11-30T15:12:00.000+03:30

دیشب تصادف کردیم. توی راه که با رضا داشتیم سوار بر موتور از روزنامه می اومدیم خونه (خونه مون هم مسیره) ناگاه توی بولوار سیبویه تصادف کردیم. دیشب توی شهر ترافیک سنگینی بود. برای همین انداختیم از توی پیاده روها و هنگامی که رسیدیم سیبویه که ترافیک نبود ناگاه یه پیکان ترمز کرد و ما هم محکم بهش خوردیم. به خودم اومدم که دیدم میون خیابون ولو هستم. خوشبختانه رضا چون کلاه ایمنی پوشیده بود جز یه خراش روی پاش چیزی اش نشد اما من سمت چپ صورتم زخم شد و کنار چشم چپم سیاه و باد کرد. روی زانوی چپم هم یه خراش گنده خورد که به سختی پام رو تا می کنم و کمی هم می لنگونم. یه سر درد بد هم از دیشب بهم دست داده؛ البته الان بهترم. روی هم رفته به گمونم از سمت چپ بدنم با زمین برخورد کردم چون همه زخم ها و دردها مربوط به نیمه ی چپ تنم هست.

ولی خودمونیم این گوشی من هم عجب مردیه برای خودش؛ مدل w810 سونی اریکسونه؛ تاکنون بارها به شدت زمین خورده اما آخ نگفته. درست مانند دیشب.

این رو که می خوام بگم شاید بگید پسره دیوونه ست. اما واقعیت اینه که من می کوشم از همه بدبیاری ها هم لذت ببرم. اگرچه هرگز از پیشامد استقبال نمی کنم اما از بابت این تصادف هم اصلا ناراحت نیستم.

پی نوشت: خلیل جان! تارنگاشتت برام باز نمی کنه و باز هم که می کنه و می خوام پیام بزارم نمیشه!

عادت می کنیم؟

2009-11-29T18:58:00.000+03:30

«عادت می کنیم» نوشته ی زویا پیرزاد رمانی است که اگرچه دو سالی از انتشارش می گذرد اما از امروز خواندنش را شروع کردم. رمان فروش بالایی داشته. همچنانکه کافه پیانوی فرهاد جعفری به چاپ بالایی رسید. افزون بر این دو کتاب «روی ماه خداوند را ببوس» و «من گنجشک نیستم» هر دو نوشته ی مصطفی مستور رمانهایی هستند که از سال 85 به بعد منتشر شده اند و من خواندمشان و در میان همه آنها یک وجه اشتراک می بینم و آن رو به سرگرمی (Intertainment) گذاشتن این رمان های نوین ایرانی است. عادت می کنیم داستان زنانی خوش گذران است که رنجی جز شکست های عشقی خود نکشیده اند، کافه پیانو وراجی های مردی تنها (شاید «خودنما» توصیف بهتری باشد)، روی ماه خداوند را ببوس داستان مردی که می خواهد دکترا بگیرد تا ازدواج کند و من گنجشک نیستم داستان مردی دیوانه است. هر چند اینکه داستان مردی دیوانه، خودنما و ... شاید نمادی از زندگی روزانه ی امروز مردم ایران باشد اما اگر بشود این چهار رمان را به عنوان نمونه به همه ی اثرهای نوین ادبیات ایران تعمیم داد چنین می توان نتیجه گرفت که ادبیات داستانی هیچ تمایلی برای نگاشتن از رنج های جامعه ی ایران امروز ندارد. این اگرچه هرگز عیب نیست اما شاید تنها دلیل دور ماندن نویسندگان نوین ایرانی از قافله ی نگارش داستانهای قوی باشد. تنها بازگشتی به گذشته کافی است تا به این نتیجه برسیم که همه نویسندگان بزرگ جهان زمانه ی خود را برای نوشتن گزینش کرده اند. زمانه ی خود، رنج های آن و حتا توصیف روح والای انسانی؛ بدرود با اسلحه نوشته ی ارنست میلر همینگوی که بی گمان پر فروش ترین کتاب این نویسنده ی امریکایی است از یک چیز ناله می کند و آن جنگ است. ناله ای که باید آن را در پشت هوسرانی ها و خوشگذرانی های فردریک هنری قهرمان داستان جست و جو کرد. کتاب دیگر همینگوی پیرمرد و دریا نیز به همین شکل؛ پیرمرد و دریا یک جمله تاریخی دارد و آن این است: «انسان شکست نمی خورد. انسان ممکن است نابود شود اما شکست نمی خورد.» گو اینکه همینگ وی در این داستان اراده ی خلل ناپذیر انسانی را توصیف کرده است.

«جای خالی سلوچ» نوشته ی محمود دولت آبادی نیز یک دغدغه دارد و آن «فقر» است. پیداست که هرگز این رمان را نمی شود در رسته ی رمان های «نوین» ایران به شمار آورد. بوف کور نوشته ی صادق هدایت و بیگانه نوشته ی آلبر کامو نیز انگار هر دو فریاد کمک خواهی «انسان له شده در زیر چرخ های جنگ و فناوری» هستند و دو کتاب معروف جورج اورول، «1984» و «دهکده ی حیوانات» هشداری آگاهی دهنده به مردمان سده های نوزده، بیست و بیست و یکم هستند با این دغدغه که مبادا در دام حکومت های توتالیتر گرفتار شوید.

اکنون پرسش اینجاست که آیا با همه ی این تفاسیر باز به داستان های نوین ایران عادت می کنیم؟

به دست ملت، ملت را کشتن

2009-11-28T21:22:00.000+03:30

بسیجی ها و عرب های صدر اسلام یک وجه اشتراک دارند و آن زورگویی و خونخواریشان است. هرگاه چشمم بهشان می افتد دلم می خواهد ... به راستی چه تفاوتی دارند با آن حیوانی که سوارش می شوند و ازشان بار کشی می کنند؟ رو در روی ملت نگهشان داشته اند و مردم را می زنند و می کشند. اگرچه ننگ است که بسیجی ها را ایرانی خطاب کنیم اما واقعیت این است که آنان هم از همین ملت اند و چه چیزی برای دیکتاتورها بهتر از اینکه به دست ملت، ملت را بکشند.

وقتی چشمم می افتد بهشان دلم برای نادانی شان نمی سوزد چون از این کارها پول هنگفتی به دست می آورند. از همین رو یک قلدر می بینمشان که می خواهند به زور خانه ام، حقم، آزادی ام و کشورم را از چنگ بیرون آورند. همانگونه که رایمان را خوردند و با شعبه بازی کسی که بهشان پول بسیار می داد را سرکار آوردند. البته این سرکار آوردن بد رخدادی نبود. این سرکار آوردن تیشه به ریشه ی دیکتاتوری مذهبی بود. این را همه می دانیم اما آنچه پس از آن و در این رو در رویی ها رخ داد جز دیکتاتورها به سود که بود؟ البته این را هم همه می دانیم. به هر رو، هر کاری که می خواهند بکنند من از ایران پایم را بیرون نمی گذارم و حتا به قیمت مرگ در خانه ام می مانم. به قول شکسپیر: «ما همه یک مرگ به خداوند بدهکاریم حال بگذار هرکجا که می خواهد و در هر زمان رخ دهد.»

خدا بیامرزد آن سراینده ی زندانی که گفت: در مملکت چو غرش شیران گذشت و رفت/ این عو عو سگان شما نیز بگذرد

این عو عو سگان شما نیز بگذرد

2009-11-27T21:24:00.002+03:30

1- از آنجایی که محل همیشگی نمایشگاه های فرا مرزی تا دانشگاه ما راهی نیست پس از پایان درس اقتصاد رفتم ببینم توی نمایشگاه گردشگری خاورمیانه چه میگذره؛ توی راه علی، یکی از دوستان و همکاران قدیمی رو دیدم که توی راه کوتاه نمایشگاه همسفر شدیم.

2- عمانی ها توی نقشه شون جای نام خلیج همیشگی پارس تنها دو واژه ی «The gulf» به معنای «خلیج» رو درج کرده بودن. علی که سال پیش هم این نمایشگاه رو دیده می گفت سال گذشته با گستاخی هرچه بیشتر نام «خلیج عربی» رو روی نقشه شون نوشته بودن. شکم باره ها عین بز سرشون رو انداختن پایین اومدن هر کاری می خوان می کن هیچ کس هم نیست که بهشون هشدار بده.

3- هنگامی که توی اتوبوس نشسته بودم و به شهر برمیگشتم چند تا جوجه بسیجی نشسته بودن روی صندلی بغلی که اخبار رادیو شروع به پخش کرد. یکی شون در اومد گفت:«احمدی نژاد به کشور بازگشت.» گفتم: «نگو احمدی نژاد بگو عنتری نژاد» که یهو فهمیدم بسیجی ان اما همون طور که گفتم چند تا جوجه بسیجی بیشتر نبودن برای همین جای نگرانی نبود.

4- توی نمایشگاه چشمم که به تندیس های داریوش بزرگ و کورش بزرگ افتاد و وضع کنونی کشور رو دیدم به ناگاه این جمله بر زبانم جاری شد: در مملکت چو غرش شیران گذشت و رفت/ این عو عو سگان شما نیز بگذرد.

5- نمی دانم با اصفهانی ها چه رفتاری کنم. از یک سو از دستشان ناراحتم که ما را به تحقیر و از روی غروری توخالی و پوچ «شهرستانی» می خوانند (آنچه امشب در نمایشگاه رخ داد) و از سویی هم می کوشم با این جمله که همه ایرانی هستیم از این رفتار چشم پوشی کنم اما دیگر طاقتم دارد از دست می رود.

موسوی و مصدق؛ تکرار تاریخ

2009-11-27T12:33:00.004+03:30

چند روز پیش که دوست عزیزی میهمانمان شد با هم درباره جنبش سبز به گفت و گو نشستیم. او بر این باور بود که رژیم از خدا می خواهد استانهایی مانند کردستان، سیستان و بلوچستان، خوزستان و ... که در مرز کشور قرار دارند آشفته شوند اما در عوض تهران، شیراز، رشت، اصفهان و دیگر شهرها آرام گیرند. چرا که رژیم می تواند به استانهای مرزی انگ جدایی طلبی بزند و آنان را به شدت سرکوب کند اما شهرهایی مانند تهران، اصفهان، رشت، شیراز و ... را نه. این دوست عزیز که خود از نسل جنگ است جنبش سبز را همانند یک چسب زخم می داند. چسب زخم را اگر ناگهان برکنی ممکن است پوست را هم پاره کند اما جنبش سبز دارد این چسب را آرام آرام و بدون درد از روی پوست صورت ایران جدا می کند.

-------

بر این باورم که تکرار تاریخ تنها در کشورهای دیکتاتور زده و جهان سوم رخ می دهد. زیرا تنها دیکتاتورها همواره به شکل هم در می آیند. سالها پیش هنگامی که مردم به پشتیبانی از دکتر مصدق به خیابان ها ریختند و حتا شبانه روز در خیابان ها ماندند این امریکایی ها بودند که مایه ی سقوط دولت ملی مصدق شدند. این بار هم همین پیشامد رخ داد. موسوی که کمابیش همانندی با مصدق داشت با توطئه ی روسها نتوانست سرکار بیاید. هر چه که هست تا هنگامی که دیکتاتوری در ایران از ریشه منقرض نشود همین آش است و همین کاسه.

-------

شهر پر شده از افغانی؛ حالم از این چشم ریزه ها که از همه ی امکانات کشورمان استفاده می کنند و برای خودمان هیچ نمی گذارند به هم می خورد.

تکرار تاریخ...

2009-11-26T13:48:00.000+03:30

1- محکومیت زید آبادی به شش سال زندان و دو سال تبعید به شهری کوچک آنچه پس از مشروطه گذشت را به یادم می آورد. انگار تاریخ مانند یک توپ است که هنگامی شوتش می کنی هزاران بار می چرخد. تکرار تاریخ پایان ندارد. مسعود بهنود به چه زیبایی می گوید که: «هر بار به آزادی دست یافته ایم در کوتاه مدت به استبداد پایان گرفته است.» 2- روزگار غریبی است. پول خویشاوندی ها را به هم می پیونداند و هنگامی که دیگر در میان نباشد آن خویشاوندی را از هم می پاشاند. مادرم می گوید پدربزرگت همیشه می گفت: «برخی دوستان این چنیند: تا پول داری رفیقتم عاشق بند کیفتم.» آنچه این روزها در آن خانواده دارد می گذرد پی در پی این جمله را به یادم می آورد. 3- بیننده زندگی دیگران بودن، بیننده اوج و پایانشان بودن، اگرچه تاثر برانگیزند اما به آدم درس ها می دهند. امیدوارم روزی به نویسنده توانمندی تبدیل شوم که همه ی اینها را بنویسم. 4- بیرون دارد باران می آید. دلم می خواهد به گورستان بروم و خاطره های دیگرانی که آن زیر خوابیده اند را نبش قبر کنم. برایم پرسش اینجاست که پرده ها که بر افتد چه ها کنند؟

اینجا می مانم...

2009-11-25T10:06:00.001+03:30

دیشب که فهمیدیم فیلتر شدم یکی از دوستان در آمد و گفت:«یه وبلاگ دیگه بساز و اینو کاملا فراموش کن، حتا اگه شده با یه نام دیگه؛ اگر اون هم فیلتر شد باز یکی دیگه بساز و ...» از اینکه چقدر این وبلاگ را دوست دارم هم به او گفتم اما باز همان جمله را بازگو کرد. دیشب تاکنون داشتم در این باره فکر می کردم که بروم یا بمانم؛ خوب که نگاه می کنم می بینم به این سادگی ها نمی توانم از خودکار آبی دست بکشم؛ پیشتر که توی بلاگفا می نوشتم و یهو زد به سرم بیام اینجا دلایلی داشتم که دل کندن رو برام آسون تر می کرد؛ نمونه، بلاگفا وبلاگ سیاسی نویس ها رو حذف می کرد و امنیت هم نداشت و هر لحظه ممکن بود هک شم (چون زیاد تهدید به هک می شدم) اما اینجا این وضع رو نداره؛ برای همین فعلا می خوام اینجا بمونم. از این پس فیلتر شکن پیدا کنم اینجا می زارم؛ یکی هست به نامbaden.st که اگر باهاش به تارنمای رادیو فردا (به نشانی radiofarda.com) و ... برید، می تونید نرم افزار فیلتر شکن پیاده سازی کنید. راستی از توی گوگل ریدر هم می تونید تارنماهای فیلتر شده رو بخونید.

سلیمان گر شوی آخر...

2009-11-23T10:54:00.003+03:30

ای روزگار؛ مرد جنجالی 87 هم رفت؛ همو که سر ملت رو کلاه گذاشت و فوق دیپلم هم نداشت گفت دکترا دارم. همون که کارشناسی نداشت و توی دانشگاه حقوق تدریس می کرد. همو که سالها با نام مدرک دکترا حقوق می گرفت... همو که کارکنانش رو سگ می خوند... رفت... امان که این گوسفندهای دهکده حیوانات جورج اورول از مرگ هم درس نمی گیرن و حتا به بازی گرفتنش...

سلیمان گر شوی آخر، نصیب مور می گردی...

کاریکاتور: نیک آهنگ

تبریک «علاف» ها به استاندار تازه کار فارس

2009-11-20T18:04:00.006+03:30

این عکس یک آگهی است که در شماره ی روز پنج شنبه ی یکی از روزنامه های استان فارس چاپ شده است؛ نام روزنامه را نمی نویسم تا کدورتی پیش نیاید. نکته ی مهم: علاف به معنای کاه فروش است و این تبریک نامه از این رو اهمیت دارد که جای بزرگان استان صنف هایی چون صنف رنگ زنان خودرو، آسیاب داران، مهمانپذیر داران و ... به وی تبریک گفته اند.

محمد رضا ن.ع

2009-11-20T11:00:00.002+03:30

نمی دانم آقای محمد رضا ن.ع تارنگاشت مرا می خواند یا نه؛ اما هرکجا هست خدایا به سلامت دارش

راز منفور بودن هاشمی

2009-11-19T16:43:00.005+03:30

1- با خواندن کتاب «عالیجناب سرخپوش و عایجنابان خاکستری» بود که راز منفور بودن رفسنجانی در میان مردم رو دونستم. حالا می فهمم چرا وقتی احمدی نژاد اومد و پرده از کارای رفسنجانی برداشت اون همه هیاهو در کشور برپا شد و جالب اینکه موسوی هم انگار با احمدی نژاد هم باور باشه از رفسنجانی دفاعی نکرد. اما به هر رو از دید من کار احمدی نزاد مانند همه ی کارهاش نامردی بود چون رفسنجانی اونجا حضور نداشت؛ هر چند که در دوره ی خود احمدی نژاد تا دلمون بخواد دزدی و جنایت های فراوونی رو تماشاگر هستیم. به نظر من البته احمدی نژاد رکورد رفسنجانی رو هم شکونده و بسیار منفورتر از هاشمیه... 2- نمی دونم براتون گفتم یا نه؛ کتاب «تاریکخانه ی اشباح» رو هم خریدم؛ جالبترین بخش کتاب عالیجناب سرخ پوش برام یادداشت «حاج آقا میاد بالا» بود که توی روزنامه ی صبح امروز هم چاپ نشد؛ با این مضمون که بچه ی رفسنجانی زنگ می زنه وزارت کشور و ازشون می خواد از اعلام نتایج انتخابات مجلس ششم خودداری کنن چون تا چند روز حاج آقا که هاشمی باشه به هر رو نفر سی ام میشه و میاد بالا!(چه جوری اش رو خدا می دونه) که نیومد... 3- جاتون سبز دیشب با یکی از بچه ها رفتیم پشت ارگ و ... ذرت مزیکی خوردیم و از هر دری هم حرف زدیم و دست آخرم رفتیم یه جیگرکی سرچهار راه مشیر... چه بارون قشنگی هم می بارید...

این خود شیفتگی ارثی است

2009-11-17T11:37:00.002+03:30

امروز که نقدی بر هاشمی رفسنجانی از کتاب عالیجناب سرخپوش و عالیجنابان خاکستری اکبر گنجی می خوندم نویسنده بخشی از حرفای رفسنجانی پیش از انتخابات مجلس ششم رو بازگو کرده بود. هاشمی در این سخنان خودش را متخصص تاریخ و سیاست و دین و ... خوانده بود. با خواندن این جمله ها یاد مناظره موسوی و احمدی نژاد افتادم که در اون احمدی نژاد خودش رو مرجع و دانای کل خوند و گفت رییس جمهور باید در هر زمینه ای تخصص داشته باشه. تعریف هایی شیفته وار از خود که گویا در میان این اقتدار گرایان تاریکخانه ی اشباح دکتر گنجی ارثی شده تا هر کسی از راه می رسه از خودش تعریف کنه و مثل هاشمی خودش رو در جایگاهی غیر قابل نقد و غیر قابل دسترسی بدونه... پی نوشت: کتاب تاریکخانه ی اشباح دکتر گنجی رو هم پیدا کردم؛ امروز میرم که بخرمش...

صبر بر ستم خشونت و ستم بیشتر را در پی می آورد

2009-11-16T13:42:00.002+03:30

چندی پیش که با دوستی گفت و گو می کردم می گفت که صبر بر ستم خشونت و ستم بیشتر را در پی می آورد. راست می گفت. نمونه ی بارزش آنچه در کشتارهای زنجیره ای رخ داد. صبر بر ستم ما ایرانیان خشونتی را از سوی رژیم در پی آورد تا به کشتن روشنفکران کشور بپردازند. روشنفکرانی که در روزگار خموشی ما برای آزادی جنگیدند تا جایی که جانشان را هم در این راه دادند. اما آن خموشی طغیان دوم خرداد را در پی داشت. طغیانی که قرار بود سیلی محکمی بر دهان استبداد باشد و این چنین هم شد و استبداد به کینه ی آن سیلی هم که باشد بر آن شد که از طغیانی دیگر جلوگیری کند. همانچه در کودتای امسال رخ داد. مردم ما اما هرگز در برابر ستم کوتاه نمی آیند. جنبش سبز و هر هزینه ای که در پی آن آید برای پایان دادن به این خشونت و این ستم سی ساله است. چیزی که به ثمر خواهد نشست و میوه ی آن را نسلی که قرار بود با مخدر و ایدز بسوزد خواهد خورد. همان نسلی که امروز کاوه وار و درست مانند فولاد در برابر این آتش سینه سپر کرده است.

نمایشگاه کتاب

2009-11-16T08:08:00.004+03:30

جایتان سبز دیشب رفتم نمایشگاه کتاب که تازگی برپا شده؛ از پنج تا سالنی که بر پا بود دو تای اون کتابهای مذهبی رو می فروخت، یکی کتابهای کودک، یکی کتابهای درسی و سالن حافظ هم که سال پنجم باشه انتشارات دیگه توش کتاب می فروختن؛ پاتوق من هم همین سالن حافظ که بزرگترین سالن هم هست، بود. هرچه دنبال اتاقک نشر چشمه گشتم پیدا نکردم. به گمانم این انتشارات توی نمایشگاه امسال اتاقک نداشت. سپس رفتم انتشارات نگاه و نیلوفر، رهاوردم از این دو انتشارات کتابهای خانم دالاوی نوشته ی ویرجینیا ولف، مجموعه داستان های کوتاه ارنست همینگ وی، بادبادک باز نوشته ی خالد حسینی، 1984 و دهکده حیوانات نوشته ی جرج اورول که البته پیشتر هم خوندمشون ولی نداشتمشون بود. اتاقک انتشارات مرکز رو هم پیدا نکردم اما هنگامی برگشتم توی شهر رفتم و عادت می کنیم نوشته ی زویا پیرزاد رو خریدم. کتابی که بسیار توجه ام رو جلب کرده بود وقتی برگشتم تا بخرمش هرچه گشتم نتوستم انتشاراتش رو دوباره پیدا کنم. توی اتاقک روزنامه ها هم رفتم. به نظرم اتاقک امسال روزنامه ما نسبت به پارسال بی شور و شوق تر هست. اما به هر رو چیز خاصی بد جوری زد توی ذوقم که توی روابطم با یه بنده خدایی بی گمان تاثیر منفی می زاره...

عالیجناب سرخ پوش و عالیجنابان خاکستری

2009-11-15T08:50:00.003+03:30

1- این روزها زیاد نمی نویسم؛ اگرچه در چند روز گذشته دو داستان نوشته ام و در روزنامه هم به نسبت فعال بوده ام اما زیاد دست و دلم به اینجا نوشتن نمی رود؛ گفتم مطلبی بگذارم تا چیزی نوشته باشم و... همین 2- چند روزی است که گرم خواندن کتاب عالیجناب سرخ پوش و عالیجنابان خاکستری نوشته ی اکبر گنجی هستم؛ این کتابی است که باعث شد رفسنجانی در انتخابات مجلس ششم حتا نتواند مقام سی ام را در تهران به دست بیاورد. هنگامی که کتاب را دیدم گفتم باید نقد مسخره ای باشد که یک اصولگرا روی عالیجناب سرخ پوش و عالیجنابان خاکستری نوشته اما بازش که کردم دیدم که نه، خود خودش است. به چاپ سی و پنجم رسیده و بیشترین چاپش هم در سال 79 بوده است. یعنی زمانی که من 9 ساله بوده ام. از این رو نقدهای زیبای اکبر گنجی در این کتاب به خوبی مرا با فضای آن سالها دارد آشنا می کند. راستی، کتاب چاپ سال 84 است. 3- احتمالا امروز می روم نمایشگاه کتاب؛ کتاب های زیادی در ذهن دارم که اگر توان مالی اش را داشته باشم می خواهم بخرمشان؛ خدا کند کتابهایی که می خواهم به سادگی به دست بیاید و تا هنگامی که من می روم تمام نشده باشد. مسیر نمایشگاه هم اگرچه در سال پیش برایم دور بود ولی امسال که دانشگاهم نزدیک نمایشگاه است و هفته ای چند بار باید مسیر را بپیمایم دیگر برایم دور نیست. چون عادت کرده ام...

دردنامه یک ایرانی مقیم ژاپن

2009-11-14T19:40:00.005+03:30

پیش نوشت: دوستی لطف کرده بود و این دردنامه را برایم فرستاده بود. گفتم حیف است اگر اینجا نگذارمش تا شما نخوانیدش؛ آه بر زبانم، اشک بر چشمانم و غم بر دلم گسترده شده است . خبر به دار آویختن احسان فتاحیان جوان آزادیخواه ایرانی را خواندم و تاب نشان ندادن واکنش در برابر این رخداد دردناک و غیر انسانی از دستم رفت. نمی دانم چگونه احساس غم انگیز و دردناک دلم برای به دار آویختن احسان که مانند بسیاری دیگر از ایرانیان ازادیخواه طعمه ضحاکان خونخوار شد را چگونه واژه نگاری کنم. من رویایی در دل دارم، آرزویی در سر دارم و نور امیدی در چشم دارم. رویای من این است که روزی واژه های پلیدی همچون اعدام، شکنجه و یا زندان انفرادی آنهم به دلیل دگر اندیشی، از فرهنگنامه ما ایرانیان بیرون انداخته شود و بجای آن واژه های زیبای زندگانی، مهر و بخشش در فرهنگنامه ما پررنگتر و بزرگتر نوشته گردد. اما چه شد که ما ایرانیان که روزی به جوانمردی مشهور بودیم به چنین روزی افتادیم . چه شد که برای ما ایرانیان ارزش جان اینقدر کم شد و به ساده گی از کنار خبرهای روزمره مربوط به اعدام، شکنجه و آزار می گذریم . کجا رفت یادگار کورش پدر ما ایرانیان که به ما مهر و بخشش و مردم سالاری را یاد داد، کجا رفت آیین زرتشت که به ما پندار نیک، گفتار نیک و کردار نیک را یاد داد . کجا رفت آن سروده حافظ که به ما مروت با دوستان و مدارا با دشمنان را یاد داد .ای آه .... قلب احساس از تبش افتاد، اما خون او هنوز در رگ های ما ایرانیان می چرخد و راه او برای رسیدن به آزادی و یک زندگی انسان منشانه و بدون بندگی و برده گی در کشور ایران ادامه خواهد داشت . به امید اینکه واکنش شدید در برابر گرفتن جان آدم ها، شکنجه و آزار مردم برای ما تبدیل به یک ارزش و آیین تغییر ناپذیر شده و دیگر چنین رویدادهای غیر انسانی و ددمنشانه در ایران و یا هر دیگر کشورها رخ ندهد . احسان ما را ببخش که نتوانستیم تو را از دست ضحاکان زمان آزاد کنیم . روحت شاد و رستگار باشی. سپاسگزارم.

ما جنبش سبزی ها از برنامه هسته ای پشتیبانی کنیم ولو اینکه هدف بمب هسته ای باشد

2009-11-11T12:57:00.002+03:30

بر این باورم که ما سبزها باید از برنامه هسته ای کشور پشتیبانی کنیم ولو اینکه این برنامه در راستای ساخت بمب هسته ای باشد. همه این را به خوبی می دانیم که کشور اسرائیل هرچند که ما با او دارای میانه ی دوستانه باشیم دوست ما نیست و همچنین دو همسایه ی کشور ما یعنی هند و پاکستان دارای بمب هسته ای هستند (همان چیزی که رژیم را در تلاش برای دوباره سازی برنامه هسته ای برانگیخت) و خب کشور ما نباید در برابر آنان ناتوان باشد از این رو است که ما نیز باید از این فناوری برخوردار باشیم. هرگز بمب هسته ای را ابزاری ارزشمند نمی دانم چون به هر رو مایه ی مرگ آدم هاست اما هنگامی که بزرگترین دشمنان ما از این جنگ افزار ها بر خوردارند ما نیز باید توان پدافند خود را داشته باشیم. این را خوب می دانیم که چشم طمع بسیاری از کشورهای جهان به منابع سرشار ماست و اگر تاکنون جنگی در نگرفته برای این بوده که آنان باجگیرانه از رژیم دیکتاتوری این منابع را غارت می کنند اما اگر به امید خدا به زودی رژیمی مردم سالار در کشور روی کار بیاید دیگر چیزی از این منابع به آنان نمی ماسد و بی گمان آنان راه دیگری پیش خواهند گرفت و البته با توجه به موقعیت کشور ما داشتن هر گونه جنگ افزار ضروری است. ما همیشه صلح خواهی را پیش گرفته و به هیچ کشوری دست درازی نکرده ایم و با ملت های تابع خود خوش رفتاری کرده ایم اما همواره در تاریخ خود مورد هجوم قرار گرفته ایم از این روست که نیاز به داشتن همه گونه جنگ افزاری ضروری است. می شود گفت همه جهان به ما هجوم برده اند؛ یونانی ها، رومی ها، عرب ها، ازبک ها، مغول ها، افغانی ها، عثمانی ها، روسی ها، انگلیسی ها، امریکایی ها(در بیابان طبس)، عراقی ها و ...

از امریکایی ها بیزارم...

2009-11-09T12:52:00.004+03:30

هرچه فکرش را می کنم می بینم از دخالت های پی در پی امریکا در امور داخلی مان جز بدبختی هیچ چیز نصیبمان نشده و هر کاری می کنم که دید بهتری نسبت به این 230 ساله ها پیدا کنم نمی توانم. گذشته از کودتای 28 مرداد این امریکایی ها بودند که دولت ملی دکتر مصدق را برکنار کردند و از آن پس تا همین سال 76 پیشرفت ایران به طور کامل متوقف شد. که اگر چنین نشده بود کشور ما اکنون حداقل در میان کشورهایی مانند ایتالیا و اسپانیا قرار داشت. (البته ناگفته نماند که امروزه روسها با کودتایی که راه انداختند یک مصدق مانند دیگر یعنی موسوی را از به قدرت رسیدن در ایران بازداشتند تا بار دیگر کشورمان به ورطه عقب ماندگی سقوط کند) پس از آن امریکایی ها همیشه هوای دیکتاتور پیشین یعنی شاه را داشتند؛ در سال 59 دو دیکتاتور نادان یعنی خمینی و صدام را به جان هم انداختند تا از این کار سود خود را ببرند و هنگامی که ایران در جنگ نیرومند تر می شد سکوهای نفتی اش را بمباران می کردند و هنگامی که عراق نیرومند تر می شد کمتر به آنها جنگ افزار می دادند. هرگز کمک های گسترده جنگ افزاری امریکا و دولت های باختری در جنگ هشت ساله از عراق برای کشتن ایرانیان فراموش شدنی نیست. یا هواپیمای مسافربری کشورمان که بر فراز کنداب همیشگی پارس نشانه گرفتند و به سرهنگی که این جنایت را انجام داده بود جایزه دادند. البته من هم خواستار دوستی دو کشور هستم اما هر چه فکر می کنم می بینم همان اندازه از امریکایی ها بیزارم که از جمهوری اسلامی، انگلیسی ها و روس های پلید بیزارم. همه خوب می دانیم که این کشورها تا هنگامی می توانند در کشور ما دخالت کنند که دچار یک رژیم دیکتاتوری باشیم اما ما راهکارش را یافته ایم؛ جنبش سبز به سوی مردم سالاری و جمهوری ایران...

بی تو به سر نمی شود

2009-11-08T18:18:00.004+03:30

بی همگان به سر شود بی‌تو به سر نمی‌شود

داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی‌شود

دیده عقل مست تو چرخه چرخ پست تو

گوش طرب به دست تو بی‌تو به سر نمی‌شود

جان ز تو جوش می‌کند دل ز تو نوش می‌کند

عقل خروش می‌کند بی‌تو به سر نمی‌شود

خمر من و خمار من باغ من و بهار من

خواب من و قرار من بی‌تو به سر نمی‌شود

جاه و جلال من تویی مکنت و مال من توی

یآب زلال من تویی بی‌تو به سر نمی‌شود

گاه سوی وفا روی گاه سوی جفا روی

آن منی کجا روی بی‌ تو به سر نمی‌شود

دل بنهند برکنی توبه کنند بشکنی

این همه خود تو می‌کنی بی‌تو به سر نمی‌شود

بی تو اگر به سر شدی زیر جهان زبر شدی

باغ ارم سقر شدی بی‌ تو به سر نمی‌شود

گر تو سری قدم شوم ور تو کفی علم شوم

ور بروی عدم شوم بی‌تو به سر نمی‌شود

خواب مرا ببسته‌ای نقش مرا بشکسته‌ای

وز همه‌ام گسسته‌ای بی‌تو به سر نمی‌شود

گر تو نباشی یار من گشت خراب کار من

مونس و غمگسار من بی‌تو به سر نمی‌شود

بی تو نه زندگی خوشم بی‌تو نه مردگی خوشم

سر ز غم تو چون کشم بی‌تو به سر نمی‌شود

هر چه بگویم ای سند نیست جدا ز نیک و بد

هم تو بگو به لطف خود بی‌تو به سر نمی‌شود مولانا

عکس هایی پیرامون جنبش سبز

2009-11-07T20:07:00.002+03:30

این هم از روسها

2009-11-07T19:42:00.002+03:30

پیش نوشت نا مریوط: کافه پیانوی فرهاد جعفری کتابی است که تنها برای داشتن زبانی زیبا و بدون در نظر گرفتن ضعف های گسترده اش مورد توجه قرار گرفته؛ یک تحلیل گر روزنامه نگار تحلیلی بر این کتاب نوشته (اینجا) که خواندنش خالی از لطف نیست.

رییس جمهور روسیه در اظهار نظری گفته:(+) اگر ایرانی‌ها نسبت به مذاکرات هسته‌ای که در جریان است و همچنین درباره برنامه هسته‌ای خود، کار مناسبی انجام ندهند، روسیه صدور قطعنامه تحریمی علیه ایران را حمایت خواهد کرد. «دیمیتری مدودف» در مصاحبه با روزنامه آلمانی «دیراشپیگل» با اعلام این موضع گفت: ایران باید از قوانین بین‌المللی پیروی کرده و نباید تلاش کند که تجهیزات هسته‌ای خود را پنهان کند. بهتر است موضوع صدور قطعنامه تحریمی در میان نباشد، اما اگر در مذاکرات هسته‌ای، پیشرفتی در گفت‌وگوها صورت نگیرد، صدور قطعنامه تحریمی رخ خواهد داد.

در جایی دیگر خبرگزاری روسی ریا نووستی علیه رژیم اسلامی مطلب نوشته است (+) این ها در حالیه که روسیه همواره پشتیبان رژیم بوده و از این رو نباید گول این سخنان رو بخوریم. البته اینکه روسیه از رژیم روی برگرودنه چیز عجیبی نیست چون روسهای پلید جایی هستن که منافعشون باشه بنابراین اگر روسها ما رو تشویق هم بکنن به مبارزه نباید گولشون رو بخوریم که بزرگترین دشمنان ایران ما همین مثلا دوستان کنونی اند. همچنلانکه توی 200 سال گذشته نشون دادن؛ چیز خاصی نمی خوام بگم و نگفتم هم تنها برای یه تاکید بود و بس.

پرچم

2009-11-07T11:46:00.007+03:30

دوستی به نکته ای اشاره کرد که هرگز به آن نیاندیشیده بودم؛ متاسفانه پرچم ایران تنها پرچم جهان است که روی آن به زبان ملی کشور نوشته نشده است. مایه ی سرافکندگی است.

به راستی کدامیک زیباتر است؟

نخست امریکایی ها پوزش بخواهند

2009-11-05T13:22:00.003+03:30

آیت الله منتظری که رهبر معنوی جنبش سبز هم به شمار می رود از مردم بابت اینکه اشغال سفارت آمریکا رو تایید کرده معذرت خواهی کرده؛ آقای منتظری گفته: تایید من بابت اشغال سفارت امریکا کاری اشتباه بود. وی ادامه داده: اشغال سفارت آمريكا در بدو پيروزى انقلاب كه مورد‏ ‏حمايت اكثر اقشار انقلابى و مرحوم امام خمينى بود، مورد تأييد اينجانب نيز‏ ‏بود; ولى با آن عوارض منفى و حساسيت شديدى كه بين مردم آمريكا به‏ ‏وجود آورد كه هنوز آثار آن باقى است ، معلوم شد كه كار درستى نبوده است. این سخن آقای منتظری بیانگر این است که کل کار اشغال سفارت کار اشتباهی بوده و نه تنها تایید ایشان در این باره؛ در اینکه این کار اشتباه بوده هیچ شکی نیست و این میان برای از میان رفتن کینه میان دو ملت ایران و امریکا باید پوزش خواهی صورت بگیرد اما اینکه کدام ملت نخست باید پوزش بخواهد ما نیستیم و بلکه ملت امریکاست. مگر همین ها نبودند که کودتای 28 مرداد را برای منافعشان به راه انداخته و دولت ملی مصدق را برکنار کردند؟ کاری که سالهای سال ملت ایران را از پیشرفت بازداشت. بنابر این برای از میان رفتن این کینه، این نخست آنان اند که باید پوزش بخواهند و گندی که بالا آورده اند را جبران کنند سپس ما پوزش خواهیم خواست.این کودتا چیزی است که خود دولت امریکا هم بر آن صحه گذاشته. یا مگر این امریکایی ها نبودند که در درازای جنگ 8 ساله همه نوع جنگ افزاری را به عراق دادند برای مرگ ملت ایران؟ بنابر این یک اشغال ساده سفارت در برابر این همه جنایتی که امریکایی ها به بار آورده اند چیز کوچکی است که نخست آنها باید برای جبرانش گام بردارند نه ما... آقای منتظری گفته است که در میان مردم امریکا حساسیت ایجاد شد اما این همه رنج مردم ایران در دهه های گذشته در برابر یک حساسیت بی خود آیا چیز کوچکی است؟

توپ تانک بسیجی دیگر اثر ندارد

2009-11-04T19:13:00.001+03:30

جدای از دو راهپیمایی که امروز در میدان ستاد و روبروی دانشگاه شیراز برگزار شد راهپیمایی دیگری هم امشب در خیابان قصردشت از سه راه باغ شاه تا چهار راه ملاصدرا برگزار شد.

از کلاس که بر می گشتم این راهپیمایی را دیدم. این راهپیمایی به طور کاملا غبر منتظره برپا شد و در آن هزاران نفر شرکت داشتند. از جمله ی شعار های مردم، توپ تانک بسیجی دیگر اثر ندارد، سفارت روسیه لانه ی جاسوسیه، شیرازی با غیرت حمایت حمایت، شیرازی بوق بزن احمدی رو هو بزن، مرگ بر دیکتاتور و ... بود پس از آن جوانان شروع به خواندن سرود یار دبستانی کردند. پس از آن درهای پاساژ آناهیتا 2 به طور کامل بسته شد تا مبادا مردم در آن پناه گیرند. چند موتور سوار از نیروی انتظامی جمعیت را ترسانده و پراکنده کردند. به نظرم آهنگ آزار یا دستگیری مردم را نداشتند اما در فاصله ی کوتاهی نزدیک به دو هزار موتور سوار نظامی بسیجی و سپاهی به خیابان حمله کردند. آنان جنگ افزار به همراه داشتند.

با یک کارشناس سیاسی که همین چند دقیقه پیش صحبت کردم پیش بینی می کرد که در ساعتی نه چندان دور دوباره راهپیمایی آغاز شود.

بزدل های گوسفند

2009-11-04T11:13:00.002+03:30

خودشان را صاحب مملکت می دانند. صاحب کشور و جان همه ی مردمش که توی این خاک هستند. می کشند. جوانانمان را می کشند به بهای ماندن بر کرسی قدرت و آن وقت از سر صبح تا بوق شب توی رسانه های سراسر دروغشان پر می کنند از التماس برای اینکه به خیابان ها بیاییم و ازشان حمایت کنیم. این دیگر چه روزگاری است؟ فرزندان، برادران و خواهرانمان را می کشند و انتظار دارند دستشان را ببوسیم! و ما چه کار از دست مان بر می آید جز اینکه باییتسم، در برابرشان بایستیم تا روزی که از بالای منبرهایشان پایینشان کشیم و درست مانند آیت الله های دیگری که بر ضد مردم با دیکتاتور دست یاری دادند و سرانجام پس از پیروزی دوباره ی مشروطه بر دار شدند آنان را نه بردار زنیم که به آتش کشانیمشان؛ هستیمان، از نوک پا تا فرق سر پر است از نفرت؛ نفرت از این مقدس نمایان که اگر اطاعتشان نکنی و اگر دستشان را برای اینکه می کشندمان و به روزگار سیاه می اندازندمان نبوسی کفر کرده ای و از فرمان خداوند سرپیچی کرده ای! سخت در عجبم که آن آزادی خواهان به راستی نامشان آزادی خواه است؟ همانانی که از ترس اینکه مبادا از دانشگاه رفتن محروم شوند و یا اینکه دلشان برای مامان جانشان می سوزد در گوشه ی امن خانه می نشینند و با چشم به میان خاک و خون رفتن جوانان سرزمین را می بینند و منتظر آزادی هستند که نخست از همه سراغ آنان بیاید! که همینان اند مومن ترین افراد که به خواست خدایشان و ولی خدایشان و گماشته ی ولی خدایشان در برابر نماز مرگ سکوت می کنند. همانانی که آزادی را می خواهند دیگری برایشان آماده کند و در سفره بگذارد! اما غافلند از آنکه روز حساب که فرا رسد پیش از همه همین مومنان که برای اطاعت از خداوند، اطاعت اباپوش و ریش دار را پیش گرفته اند، محاکمه خواهند شد. و هرچند که وجدانی ندارند اما در برابر وجدان بیدار ما آنان اند که از ولی خون ریز خدا و گماشته ی آن ولی، گناهکار ترند. همانانی که سنی ندارند اما به اشتباه خود را بزرگ می پندارند اما اختیار زبانشان را و جلوگیری از احساساتی شدنشان را در مواقع حساس ندارند و به راستی چه نامی برای آنان زیبنده تر است از بزدل های گوسفند؟

تنهایی...

2009-11-01T19:22:00.004+03:30

1- تفاوتی نداره چند سالت باشه اما هرچه که بزرگتر شی تنها تر هم میشی. برای همینه که آدم ها زود ازدواج می کنن و بچه زیاد گیروشن می آد و حتا مرتب مهمونی می زارن تا همدیگر رو ببینن. همه اش برای اینکه که از این تنهایی فرار کنن. آدم بزرگتر که میشه دوستاش هم کمتر میشن. درست مانند این روزهای من. اون وقته که دلشون می خواد بزارن و برن. به جایی برن که چشم داشت دوستی از دیگران نداشته باشن؛ واقعا یاد روزهای مدرسه که توش احساس خوشبختی می کردم به خیر... 2- امروز کارت معافیت از سربازی ام اومد. این تنها خبری بود که توی سال 88 تونست خوشحالم کنه. از اینکه دیگه دو سال نمی خواد عمرم هدر بره بسیار خوشحالم. از بچگی از سربازی می ترسیدم. یادمه 8-7 سالم بود که پسر داییم می خواست سرباز شه مادرم برای ترسوندن من گفت می خوان تو رو هم ببرن سربازی و من رفتم زیر صندلی خودروی داییم پنهون شدم که مبادا سربازها چشمشون به من نیفته. 3- باز هم می خوام برم سراغ همون نویسنده ی ایرانی و دوست داشتنی خودم. که هرچه ازش می خونم سیر نمی شم. باید همه کتابهاش رو بخونم. همه ی همه اش رو... 4- این روزها با یه بنده خدا زیادی داره دعوام میشه. چشمم که بهش می افته از زندگی نا امید میشم.

آخرالزمان

2009-10-31T09:14:00.005+03:30

امروز که داشتم توی اینترنت پرسه می زدم توی این تارنگاشت چشمم افتاد به علائم آخر الزمان! گفتم اینجا بزارمش شما هم بخونیدش و بخندید. چون به چنین مطالبی جای فکر کردن باید خندید که جک روزگار ما هستند؛ البته ناگفته نماند نویسنده تارنگاشت فوق خود انسانی روشنفکر است. مردم نماز را از بين ببرند و امانت را ضايع گردانند، دروغ را حلال شمرند و ربا بخورند و رشوه بگيرند. ساختمانهاى بلند بسازند، دين را به دنيا بفروشند، نادانان را رئيس كنند و با زنها مشورت نمايند، با اقوام و فاميل خود قطع رابطه نموده و به دنبال هوى و هوس روند... قرآنها زينت شود و مساجد طلاكارى گردد و مناره ها طولانى و بلند شود، اشرار مورد احترام قرار گيرند و صف‌ها شلوغ شود و خواسته ها مختلف گردد و عهدها شكسته گردد و موعود نزديك شود، زنها با شوهرهايشان در تجارت و كسب براى حرص دنيا شريك شوند... ساز و آواز وسائل غنا را استعمال كنند، و آخر اين امت اولش را لعن كند، زنها سوار زينها گردند، و زنان به مردان و مردان به زنان شبيه شوند...لباس‌هاى ميش را بر دل‌هاى گرگها بپوشاند، قلبهاى آنها از مردار گنديده‌تر است و صبر از گياه تلخ، تلخ‌تر است...

8/8/88

2009-10-31T08:30:00.006+03:30

دیروز 8/8/88 بود. یعنی چهار تا هشت پشت سر هم. همیشه از خودم می پرسیدم یعنی توی چنین روزی چه کار خواهم کرد؟ همیشه حسرت می خوردم چرا 7/7/77 بچه بودم و ندونستم چه کار باید می کردم ولی اکنون 8/8/88 هم گذشته و من خاطره ای جز یک روز نحس ازش ندارم. صبح که بیدار شدم ناچار بودم اقتصاد بخونم. همین کار رو هم کردم و بعدش هم که با یه بنده خدایی، بد جوری دعوام شد و دست آخر هم یه دیوونه ی دیگه روی اعصابم راه رفت. کلاس دانشگاه رو هم به زور تحمل کردم. این بود همه رخدادهایی که بر من در روزی که چشم به راهش بودم گذشت. همون طور که گفتم یه آدم نکبت روی اعصابم راه رفت. به نظرم باید توی روابطم با برخی ها تجدید نظر اساسی کنم. همچین حالم به هم می خوره از این جور جونورایی... هیچی دیگه همین...

بارون...

2009-10-29T09:57:00.001+03:30

امروز با صدای بارون از خواب بیدار شدم. بارون می زد روی دهانه ی کولر که صداش بیدارم کرد. توی کوچه کنار اتاقم هم از ناودون صدای شرشر آب می اومد. نخست گفتم شاید بارون نباشه اما از رخت خواب که بیرون اومدم و حیاط خونه رو سرشار از آب دیدم از دیدن نخستین باران پاییز امسال در شیراز حسابی خوشحال شدم و به مادرم و داداش کوچیکه ام نخستین بارون پاییز رو شادباش گفتم. اینکه توی هفت آبان ماه بارون بیاد خود جای بسی سرخوشیه اما از دو سو هم نگران می شم. یکی از این بابت که می ترسم مانند سالهای پیش شه که توی آبان بارون اومد اما توی زمستون نه و خشکسالی رخ داد، که امیدوارم امسال اینجور نشه و دیگر هم بابت آرامگاه کورش بزرگ نگرانم. می ترسم خدای ناکرده تخریب شه. که هر بار تصور این فاجعه رو می کنم بارها به عنتری نژاد در دل لعنت و نفرین می فرستم که ریشه اش از روی زمین کنده باد.

تجمع کارگران در برابر استانداری پارس

2009-10-27T19:29:00.006+03:30

کارکنان شرکت مخابرات راه دور دیروز در برابر استانداری پارس تجمع کرده و خواستار پرداخت حقوق معوقه خود شدند. این کارگران نزدیک به 9 ماه است که حقوق دریافت نکرده اند. این کارگران خیابان باغ صفای شیراز را نیز بستند و از رفت و آمد خودروها جلوگیری کردند. شعار های آنان: استاندار حیا کن صندلی را رها کن و استاندار هو هو و فرماندار هو هو بود. از سوی مسئولان هیچ پاسخی به درخواست های این کارگان داده نشد. تابستان سال 87 نیز یکی از کارگران همین شرکت که مدت ها حقوق خود را دریافت نکرده بود در برابر مخابرات استان پارس خود را دار زد. عکسها را دوست خوبم رضا گرفته است.

استالین مادر رژیم جمهوری اسلامی است

2009-10-26T12:02:00.005+03:30

استالین مادر رژیم جمهوری اسلامی است. اگر نگاه کنیم می بینیم همه کارهایی که جمهوری اسلامی دارد انجام می دهد درست مانند آنچه در شوروی گذشت، است. وابستگی رژیم به روسیه این را اثبات می کند. همه نوع شکنجه ای که انجام می دهد درست مانند همان شکنجه هاست. این اعتراف گرفتن های بی حساب و زندان های کهریزک و اوین هم مانند زندان شوروی در میدان سرخ مسکو هستند. تنها رژیمهایی که در تاریخ دست به کشتار مردم خود زده اند هم شوروی پیشین و جمهوری اسلامی بوده اند. استالین چون مردمش حاضر نمی شدند کشتزارهای خود را به کشتزارهای اشتراکی تبدیل کنند نزدیک به 10 میلیون نفر از مردم خود را یک جا کشت. جمهوری اسلامی هم به محض روی کار آمدن دست به اعدام سران ارتش شاهنشاهی زد. سپس جنگ را در سال 61 پایان نداد تا اینکه شش سال دیگر مردم قربانی شدند و سرانجام هم جنگ به شکست جمهوری اسلامی پایان یافت. سخن خمینی که :«جام زهر نوشیدم که آشتی کردم» بیانگر این شکست است. در سال 67 هم دست به کشتار روشنفکران زدند (به دست خمینی) و پس از آن هم کشتارهای زنجیره ای و حمله ها به کوی دانشگاه و سرانجام کشتارهای پس از کودتای 22 خرداد. اوریانا فالاچی در کتاب یک مردم خود سرگذشت آلکساندرو پاناگولیس را روایت می کند. روزی پاناگولیس به روسیه می رود و می بیند پلیس روسیه برای یک جام شراب مردم روسیه را به باد کتک می گیرد، در ایران هم بسیجی ها کم مردم را به باد کتک نمی گیرند.

کروبی را دوست داریم

2009-10-25T13:57:00.002+03:30

دیدن فیلم کتک زدن کروبی از توی سایت های وابسته به دیکتاتور سخت متاثرم کرد. البته اینکه چنین چیزی از توی این سایت ها پخش شه چیز تازه ای نیست و البته کتکت زدن کروبی هم کار تازه ای نیست. مگر نه اینکه در نمازجمعه ای که هاشمی خواند و در آن نماز جمعه کروبی هم حضور داشت به سویش حمله کردند و کتکش زدند؟ همه این را خوب می دانیم که «مردم» چنین کاری نکرده اند و این کار بسیج نجس است. آنها به خوبی می دانستند که کروبی در این برنامه حضور پیدا می کند و برای همین از پیش تدارک چنین فیلمی را دیده بودند. کروبی هرچند که یک آخوند است اما ثابت کرده که می تواند از حق مردم ایران به خوبی دفاع کند. این را هم در مناظره اش با عنتری نژاد نشان داد و هم با برملاسازی اش درباره کهریزک. کاری که اگر ارزش بیشتری نداشت اما ارزشش کمتر از کاری که دکتر مصدق در ملی کردن نفت کرد نیست. هرچه که باشد ما کروبی را دوست داریم.

این رایانه ی نکبتی

2009-10-25T12:25:00.004+03:30

1- الان که اینجا نشستم و دارم به روز می کنم توی کافی نت هستم. تغییر ویندوز این رایانه ی نکبتی تقریبا همه ی وقت مفید امروزم رو گرفته. الانم داره آنتی ویروسش به روز میشه. لعنت به این قرطی بازی های رایانه ها... 2- کلاس دانشگاه که روز جمعه برگزار شد بهم خیلی حال داد. بحث سر ایستادگی ایرانیا در طول تاریخ و باقی موندنشون بود. یعنی تنها ملتی که در درازای تاریخ باقی مونده. اگه نگاه کنیم می بینیم مردم یک کشوری مانند مصر از اصل خویش جدا افتاده ان و عرب شدن اما ایرانی ها همواره ایرانی موندن. همین طور درباره اینکه هیچ ایرانی امنیت درونی نداره بحث کردیم. احساس نا امنی ای که بر اثر حمله های پی در پی بیگانگان به این خاک به وجود اومده. و بحث های دیگری... 3- دو- سه روزی میشه که برگشتم سرکار دوباره؛ با اینکه وقت زیادی ازم می گیره اما به کار کردن علاقه دارم. گزارش می نویسم و گفت و گو می کنم و می گذارم توی برگ جامعه. در فکر بازسازی گروهم رو که پیشتر داشتم و از بین رفته هستم. 4- یه خبر هست که نمی دونم منتشرش کنم یا نه؟...

این سبزهای عاشق از دیو و دد نترسند

2009-10-20T19:57:00.004+03:30

امروز که تا شروع شدن کلاس توی کلاسهای خالی دانشگاه برای خودم می چرخیدم دیدم که روی تابلو یکی از کلاس ها به رنگ سبز نوشته: مرا هوش، تورا هوش، هرگز نکن فراموش، کاین حاکمان مدهوش، رای تو کرده اند نوش، خرداد ها چه سبزند، زین بادها نلرزند، این سبزهای عاشق از دیو و دد نترسند./ آزادی همچون دریای متلاتمی است که تنها مردان ترسو آرامش استبداد را بر آن برتری می دهند./ همراه شو عزیز کاین درد مشترک هرگز جدا جدا درمان نمی شود. «حامیان سبز میرحسین موسوی»

انقدر از این نوشته خوشم اومد که دلم می خواست روی یه مقوای بزرگ بنویسمش و همه جای دانشگاه و پس از اون همه ی جای شهر بالای سر بگیرمش و بگردم. بگردم تا همدلانم که بی شمارند را باز به دیده ببینم.

--------------------------

چه می شد اگر همگی باز روی دستمان مچ بند های سبز می بستیم و توی خیابان برای هم ویکتوری نشان می دادیم. چه روزهای خوشی بود پیش از کودتا، هنگامی که با هم همدل می شدیم. چه مهربان بودیم با هم. گاهی که سلام دیگری می کنم و دیگری به هر دلیلی حتا به این دلیل که می پندارد می خواهم متلک بگویم پاسخم را نمی دهد دلم می لرزد. از این پاسخ سلام ندادن ها می ترسم.

«طرفدارای جنبش به اصطلاح سبز»!

2009-10-19T19:54:00.001+03:30

1- میر حسین موسوی در گفت و گوی 17 دقیقه ای اینترنتی که دیروز انجام داده گفته که جنبش سبز ادامه پیدا می کنه. میر حسین گفته که تا وقتی حق تعیین سرنوشت برای مردم به رسمیت شناخته نشه و مردم اغتشاشگر نامیده شن و از بودن در اجتماع کنار زده شن اعتراضات ادامه پیدا می کنه. این سخنان میر حسین رو که امشب می شنیدم بسیار لذت بردم ازش و حظ کردم که یه روز می خواستیم سرنوشت کشور رو به دست همچین کسی بدیم. کروبی هم گفته از برگزاری دادگاهش استقبال می کنه. مطمئنا دادگاهی برای کاری که نکرده. این شجاعت کروبی رو تحسین می کنم. 2- امشب که رادیو فردا گوش می کردم دختری زنگ زد و به تحقیر گفت:«ما که طرفدار دولتیم خوابگاه گیرمون نمی آید اون وقت این طرفدارای جنبش به اصطلاح سبز بیان برن تو خوابگاه ها؟ می خوام که اصلا دانشگاه راهشون ندن» اگه این دختر این حرف رو توی روی من زده بود در برابرش سکوت می کردم. کاری که همین الانم می کنم و در این سکوت میلیون ها واژه نهفته است.

این روزها...

2009-10-19T16:46:00.004+03:30

1- بعد از ظهر ها همیشه دلگیرند. مانند امروز، مانند هر روز... امروز هم کمی درس خواندم. کمی داستان خواندم و حالا هم دارم توی اینترنت این سو و آن سو می چرخم برای خودم... 2- رمان خشم و هیاهو هیچ حسی در من به وجود نیاورده. با اینکه داستان در یکی از ایالت های جنوبی امریکا یعنی می سی سی پی دارد روایت می شود و خب این خودش نشان دادن تصویر تازه ای است اما نبود تعلیق داستانی در خشم و هیاهو سبب شده رغبتی برای خواندنش نداشته باشم هرچند که باید تا پایان بخوانمش. 3- دو داستان دیگر توی چند روز گذشته نوشتم. داستان نویسی را دوست دارم. حتا از سیاست هم بیشتر. توی داستان هایی هم که خوانده ام هیچ کدام را زیبا تر و قوی تر از صد سال تنهایی نوشته مارکز ندیده ام. 4- 13 آبان نزدیک است. توی زندان که بودم بیشتر بچه ها می گفتند که در مراسم 13 آبان شرکت خواهند کرد. من هم خیلی دلم می خواهد در این مراسم شرکت کنم. اما خب مسائلی هست که به گونه ای مانع می شود. نمی دانم باید در این باره زیاد فکر کنم. 5- نمی دانم چه کار کنم. همه کارهایی که می کنم به گونه ای برایم تکراری است. کمی خسته هستم. در این شهر درندشت نمی دانم چه کار کنم. از سویی دغدغاه آینده را دارم و از سویی هم عشق به این رشته ای که در آن درس می خوانم. خدا کمک کند.

آخوند، آخوند است

2009-10-14T19:19:00.005+03:30

چندی پیش که مدعی شدم «دین با ازدواج همجنسگرایان مخالف نیست» پیش دوستی رفتم تا با او درباره اینکه بروم و دلایلم را برای یک آخوند توضیح دهم مشورت کنم. پشیمانم کرد. می گفت مسلمانان هرگز با این مساله کنار نمی آیند و دین برای آزادی ساخته نشده. راست می گفت؛ توی قبری که سرش می خواستم فاتحه بخوانم مرده نبود. این اما برایم روشن شدن این بود که دین سر سازگاری با آزادی انسان ها ندارد و در این میان این آخوند است که جز به منافعش به هیچ نمی اندیشد. امروز داریم می بینیم که میان چند دسته از آخوند ها دعوا افتاده؛ صانعی و دستغیب از یک سو با دل مردم راه می آیند و جنتی و مصباح و دیگران تنها به «اسلامی بودن حکومت» می اندیشند. پیداست با کارهایی که جنتی و مصباح و دیگران پیش گرفته اند هر روز شمار بیشتری از مردم نکوهششان می کنند اما آیا دستغیب و صانعی که «به دل مردم» راه می آیند شایسته ی ستایشند؟ بر این باورم در این روزها که نفرت از اسلام هر چه بیشتر در جامعه ی ایران جریان دارد دستغیب و صانعی به نوعی پس اندازی برای اسلام محسوب می شوند. پس اندازی که در عصر بیداری مردم برای گول زدن به کار می آیند تا فردا که رژیمی سکولار روی کار آمد باز قدرتی برای آخوندها بماند تا به دخالت چند صد ساله ی خود ادامه دهند. این روزها خوب است بنشینیم و از اینکه این آخوندها به جان هم افتاده اند لذت ببریم اما گول سخنان مثلا شجاعانه آیات عظام را نخوریم.

آیت الله صانعی

2009-10-14T14:18:00.000+03:30

لباس شخصی ها به دفتر آیت الله صانعی در شیراز حمله کردند و نام وی را از روی تابلو دفتر وی جدا کردند.

آنفلوآنزا...

2009-10-14T13:28:00.004+03:30

درست در روزهایی که دوباره برگشتم سرکار و دارم مطالبی رو برای صفحه ام آماده می کنم به آنفلوآنزا دچار شدم و به دستور دکتر باید پنج روز توی رخت خواب بخوابم. در این میان از کلاس های دانشگاه هم باز می مونم اما اگر خدا کرد بهتر شدم قید دستور دکتر رو هم می زنم و می رم سر کلاس؛ من پیام نوری هستم. خیلی ها از این دانشگاه بد می گن اما در واقع این بدگویی ها تبلیغات دانشگاه های رقیب مثل علمی کاربردی و آزاده وگرنه دانشگاه پیام نور بار علمی بالایی داره و من خیلی هم دوستش دارم. در کنار اینها رشته ام رو هم خیلی دوست دارم. می خواستم تغییر رشته بدم و برم رشته ی علوم سیاسی اما هر چه که فکر می کنم می بینم کتاب هایی رو که دارم میخونم رو از ته دل دوست دارم و انگار برای این کتاب هاست که دنیا اومدم. تنها از یه چیز دانشگاه ناراضی ام و اون اینکه از خونه مون بسیار دوره تا جایی که گاه یک ساعت و نیم توی راهم.

اما از ادبیات که عشقم هست هم اینکه دارم خشم و هیاهو نوشته ی ویلیام فاکنر رو می خونم. راستش تا اینجا که هشتاد- نود برگش رو خوندم ازش چندان خوشم نیومده و به نظرم هنوز تعلیق داستانی نداره. تا اینجا تنها کاری که فاکنر به خوبی از پسش بر اومده این بوده که از چشم یه دیوونه داره داستان رو روایت می کنه.

چه کسی شایسته نوبل بود؟ خاتمی یا اوباما؟

2009-10-10T09:07:00.001+03:30

آیا اوباما شایسته نوبل صلح بود؟ پاسخ چیست؟ اوباما که در گذشته خود هیچ کاری برای صلح بشری انجام نداده است و در این اندک زمانی هم که ریاست جمهوری آمریکا را بر عهده گرفته نه تنها از میزان جنگ هایی که همیشه این کشور راه می اندازد نکاسته که با آن هم افزوده است. اوباما در این مدت حتا به اعزام نیروهای بیشتر به افغانستان و عراق پرداخته است. هرگز فراموش نمی شود هنگامی که هواپیماهای امریکایی بر مردم بی پناه افغانسان هنگامی که گرداگرد یک تانکر جمع شده بودند آتش گشودند و بسیاری را کشتند. به نظر می رسد جایزه نوبل هم بازیچه ای در دست ابرقدرت ها باشد. وگرنه چرا کسی مانند محمد خاتمی نباید این جایزه را از آن خود کند؟ محمد خاتمی با آن گذشته پر افتخاری که دارد. چه در زمان وزیر بودنش و چه در سالهای ریاست جمهوری اش. چه کسی است که منکر نقش خاتمی در جلوگیری از ادامه یافتن قتلهای زنجیره ای شود؟ مگر خاتمی همان نیست که دربرابر نظریه هانتیگتن نظریه گفت و گوی تمدن ها را مطرح کرده است؟ هانتیگتن جامعه شناس غربی که زاییده ی کشورهای مثلا حامی حقوق بشر است و نظریه جنگ تمدن ها را مطرح می کند و می گوید باید امریکا تمدنهای اسلامی و کنفسیوسی را نابود کند تا که روزی برایش دردسر نشود. این نابودی یعنی چه؟ یعنی کشته شدن هزاران انسان. کاری به این که اسلام چگونه است ندارم اما آیا کسی که دستش به خون زنان و کودکان بی گناه افغانی و عراقی آلوده است باید برنده ی جایزه مثلا صلح شود؟

واکاوی کوتاه یک سخن

2009-10-08T17:48:00.004+03:30

فرمانده نیروی انتظامی جنبش سبز را به رسمیت شناخته و گفته است: «با جنبش سبز اگر در چارچوب قانون باشد مشکلي نداريم» او همچنین گفته است که:«در رابطه با 13 آبان فکر نمي کنم اتفاق خاصي بيفتد و ما نبايد خيلي نگران باشيم. روز قدس هم گفتم اتفاقي نخواهد افتاد که اتفاقي هم نيفتاد13 آبان روز مبارزه با استکبار است و ما کارهاي همه ساله مان را انجام مي دهيم و نبايد خيلي نگران باشيم. در رابطه با روز قدس هم گفتم اتفاقي نخواهد افتاد و اتفاقي هم نيفتاد، در موضوع ورزشگاه آزادي نيز به همين شکل. ما با جنبش سبز يا هر جنبش ديگري اگر در چارچوب قانون باشد مشکلي نداريم و حتي اگر غيرقانوني باشد تا مرز آشوب تحمل مي کنيم اما اگر به آشوب و اغتشاش کشيده شود نيروي انتظامي برخورد مي کند.» بی گمان تا اینجای قضیه خوب است اما چرا آمار بازداشتی ها بسیار بالاست. برای نمونه در همین روز قدس چرا در شیراز کمابیش 200 نفر بازداشت شدند. در حالی که روز قدس مردم تنها شعار می دادند و کسی نه آتشی برپا کرده بود و نه سنگی در دست داشت؟ این را بنده اگر قابل باشم به عنوان کسی که یک بار در راهپیمایی بازداشت شده و اندک زمانی هم در زندان بوده پاسخ می دهم. در واقع اگرچه فرمانده نیروی انتظامی گفته که برخوردی انجام نمی شود که از سوی نیروی انتظامی هم برخوردی البته نمی شود اما کسانی هستند که برایشان بازداشت کردن دیگران و به آشوب کشیدن تجمع های مسالمت آمیز کاری ندارد و البته نیروی انتظامی هنگامی که دستوری از سوی سپاه برایش صادر شود کاری جز چشم گفتن ازش بر نمی آید. در راهپیمایی ها خیابان ها پر است از بسیجی هایی که باتوم به دست به سر مردم می ریزند و آنها را بازداشت می کنند و راهپیمایی را به آشوب می کشند؛ برای نمونه در روز ایران (قدس پیشین) نیروی انتظامی ماشین هایش را نگه داشته بود و لباس شخصی های بسیجی مردم را بازداشت و سوار این ماشین ها می کردند. البته خود راننده نیروی انتظامی که از نیروی انتظامی بود حتا دلش می خواست مردم را پیاده کند. روی هم رفته می خواهم بگویم که نیروی انتظامی هرگز برخوردی آن چنانی نکرده که اکنون بخواهد برخورد کند اما آنچه که هست آنکه بسیجی ها همیشه خود آشوب سازند تا ندایی دیگر بیافرینند و البته تجمع را برای آقای رئیس غیر قانونی کرده و به آشوب کشند. پی نوشت: متن سخنان احمدی مقدم که در روزنامه اعتماد چاپ شده است.

می گذرد...

2009-10-08T11:44:00.009+03:30

1- امروز، روز نخست دانشگاه بود و هنوز از راه نرسیده اومدن و به ما دانشجوهای تازه وارد بروشوری دادند که روش نوشته بود:«این انتخابات خواست مردم ایران بود.» اول برشور رو نگرفتم اما بعدش گرفتم ببینم چیه. بهترین واژه ای که برای تعریف این برشور میشه به کار برد اینه: مزخرف 2- امروز خوندن یه شاهکار ادبی دیگه رو شروع می کنم؛«خشم و هیاهو» نوشته ی ویلیام فاکنر. توی صغحه اولش چیزهایی درباره فاکنر و سخنرانی اش به مناسبت دریافت نوبل چاپ شده که خیلی خوشم اومد. رمان به دست بهمن شعله ور برگدانده شده. 3- شنیدن خبر ثبت نوروز در میان دیگر میراث های جهانی بسیار خوشحالم کرد. به این سنت پسندیده بسیار می نازم. البته مکانهای بسیار گرانبهایی هم داریم که در این یونسکو ثبت شوند. از جمله مجموعه ی زندیه در شیراز، آرامگاه کورش بزرگ (اگر نابود نشود)، گنبد سلطانیه و بسیاری دیگر... 4- امروز کتاب های این ترم رو خریدم و با خریدنشون فهمیدم که چقدر این رشته ای که انتخاب کردم (علوم اجتماعی) رو دوست دارم. توی کتاب کلیات فلسفه (دیوونه ی فلسفه ام) چیزهایی درباره ی نظر پور سینا و ملاصدرا و دیگران درباره روح و جسم نوشته که از خوندنش سیر نمی شم. بخشی از متن را می آورم: «بعضی از طرفداران حدوث نفس عقیده دارند که نفس «روحانیه الحدوث و روحانیه البقا» است. یعنی روح به هنگام ظهور و پیدایش موجودی است روحانی و به صورت یک موجود روحانی (مجرد) پس از مرگ نیز باقی می ماند. جمعی دیگر مانند ملاصدرا روح را «جسمانیه الحدوث و روحانیه البقا» می دانند. عقیده آنها این است که: روح در آغاز پیدایش خود موجودی است صرفا مادی و بدنی و در طول زندگی تن، پیوسته دگرگون می شود و راه کمال را می پیماید تا سرانجام به مرتبه ی روحانیت (تجرد) می رسد و پس از نابودی بدن به صورت مموجودی روحانی باقی می ماند.

محکوم به جدایی بود

2009-10-06T09:38:00.003+03:30

روزنامه تحلیل روز در مدتی که منتشر شد راه خود را از دیگر روزنامه های فارس که که اغلب دعاگویی مسئولان را در پیش گرفته بودند جدا کرد. تحلیل روز آزادانه می نوشت و از هیچ پروا نداشت. هیچ کس را در شیراز نمی توانید پیدا کنید که منکر نقش قوی این روزنامه در دوران انتخابات و پس از کودتا شود. تحلیل روز روزنامه ای بود که بیانیه های کروبی که حتا در اعتماد ملی هم چاپ نمی شد را چاپ می کرد. تحلیل روز در بررسی ای که انجام داده بود به جرات نوشت که «ندا» را کودتا گران کشته اند. در اسفند ماه سال پیش که خاتمی به شیراز سفر کرد و اصلاح طلبان در خلایی رسانه ای برای اعلام سفر خاتمی روبه رو بودند شاید این تحلیل روز بود که آن جمعیت چند ده هزار نفری را برای پیشباز آگاه کرد. تا اینکه دیشب دوستم که در این روزنامه کار می کند پیام زد و نوشت:«تحلیل روز توقیف شد.» شنیدن این خبر شگفت زده ام کرد. تحلیل روز که در چند روز گذشته سعی داشت با گرفتن نیروهای تازه پرقدرت در عرصه مطبوعات استان بتازد این چنین از میدان به در رفت. اما به هر رو این را خوب می دانیم که جای تحلیل روز در این استان نبود و بلکه خوش درخشید تا نشان دهد اگر روزنامه ای آزاد باشد این چنین خوش می درخشد.

پی نوشت: تارنمای روزنامه تحلیل روز

دیوارنویسی

2009-10-04T20:18:00.008+03:30

اگر در خیابان های شیراز که راه می روید خوب به دیوار نویسی ها توجه کرده باشید می بینید که پر است از شعار؛ که بیشترشون رو البته خط زدن و برخی اش رو هم جاش واژه ی تازه ای جایگزین کردن. اینها تنها گوشه ای از دیوارنویسی هاست.

توهین به موسوی؛ موسوی با سبز کم رنگ نوشته شده و این ناسزا گویی ها با سبز پر رنگ که این نشون می ده ناسزا ها به دست دیگری جز نویسنده «موسوی» باید نوشته شده باشه.

به گمونم واژه ی «نه» توی این شعارها رو خود صاحب خونه پاک کرده باشه از ترس اینکه مبادا براش دردسری درست شه. که خب میشه! و ظاهرا خودش هوادار جنبش هم بوده چرا که بقیه شعار رو پاک نکرده. پی نوشت: خیابان قصردشت

همین...!

2009-10-03T08:03:00.004+03:30

1- این یادداشت را اینجا می نویسم تا گرد و خاک روی دیوارهای این خانه ننشیند وگرنه سخن برای گفتن نیست. 2- پژوهشم رو از امروز آغاز می کنم. باید برم و با یه آخوند صحبت کنم یا اینکه وقت بگیرم. نمی دونم چی میشه ولی امروز می رم دنبالش. 3- خاطرات این چند روزی که زندان بودم رو نوشتم. ولی خب آهنگ منتشر کردنش رو ندارم. اصلا چیز تازه ای هم چندان توش نیست که بخوام منتشرش کنم. 4- فعلا همین... تا بعد...

هوای تازه

2009-09-30T10:13:00.001+03:30

1- با شروع شدن کلاس ها حال و هوای من هم عوض شده. راستش این احساس بد پوچی و بی مصرفی انگار داره دست از سرم بر می داره و جاش رو دوباره به سرمستی های پیشین می ده. 2- چند روز پیش تصادف کردم و دوچرخه ام به قولی به ملکوت اعلی پیوست. از دست دادن دوچرخه ام برام خیلی سخته. به این می مونه که چوب دستی یه آدم پا شکسته رو ازش بگیری. چه روزهای خوشی بود وقتی سوارش می شدم و توی خیابون های شهر می گشتم. مهم نیست در اولین فرصت درستش می کنم. 3- باید خوندن رو از نو شروع کنم. از وقتی که از زندان آزاد شدم زیاد دست دلم به نوشتن و خوندن نمی ره ولی باید دوباره شروع کنم؛ بنویسم و بخونم. 4- باید برم پیش یه آخوند؛ برای اینکه پژوهشی که می خوام بکنم درست از آب در بیاد باید صحبت های یه روحانی رو هم بشنوم. به امید خدا در هفته آینده گردآوری داده ها برای پژوهش رو شروع می کنم.

دین با ازدواج همجنسگرایان مخالف نیست

2009-09-27T15:30:00.001+03:30

«دین با ازدواج همجنسگرایان مخالف نیست.» شاید بپندارید دیوانه شده ام که چنین جمله ای به زبان می رانم ولی باور کنید چنین نیست. البته تاکنون این موضوعی است که به ذهنم رسیده و برای اثبات آن به زودی پژوهشی را آغاز می کنم و در پایان هنگامی که پروژه را به پایان بردم در آن اثبات خواهم کرد که دین با ازدواج همجنسگرایان مخالف نیست. اگر این پژوهش پیروزمندانه به پایان رسد خواهم دانست که هر چه بد از دین می گوییم همه ناشی از برداشت اشتباه ما از آن است. نه اشتباه نکنید آهنگ دفاع از دین را ندارم تنها اگر بتوانم این پژوهش را اثبات کنم بر اینکه همواره از دین به اشتباه برداشت شده (درباه ازدواج همجنسگرایان) پی خواهم برد. یک وقت نپندارید که قصد اهانت به دین چه اسلام یا هر آیین دیگری دارم؛ نه هرگز چنین نیست اما آنچه در سرم می گذرد گویی این فرضیه را اثبات می کند. البته فعلا تنها دین اسلام را مورد بررسی قرار می دهم. دیگر دین ها بماند برای بعد. به امید پیروزی فرضیه ام.

نامه یک زندانی به خدا

2009-09-26T17:35:00.001+03:30

پیش گفتار: توی زندان که بودم زیر یکی از تخت ها این نامه را پیدا کردم که یک زندانی آن را به خدا نوشته است. آنچنان این نوشته روی من تاثیر گذاشت که گفتم حیف است اگر اینجا نگذارمش و شما نخوانیدش. * همه ما راحت حرف می زنیم؛ ولی نوشتن برای بیشتر ما سخت است. اما تو بنویس تا یادت بماند که نوشته ها، رد پای عبور است. فردا که برگردی و نوشته هایت را بخوانی به یاد می آوری که از کجا رد شده و چطور قد کشیده ای. این دفتر هم فقط یک جور بهانه است؛ بهانه رد شدن و قد کشیدن. این دفتر- این دفتر خط خطی نه قاعده ای دارد و نه نظمی. تنها قاعده اش نوشتن برای اوست. با 52 هفته که در هر هفته اش، تو سوالی داری و در هر روزش مسئله ای. برو و برگرد و سوال تازه پیدا کن. این روزها، آدمها سرشان شلوغ است. بعضی ها حوصله ی خدا را ندارند، حال او را نمی پرسند، برایش نامه نمی نویسند؛ اما تو این کار را بکن. تو حالش را بپرس. تو چیزی برایش بنویس. ساعت هایت را با او قسمت کن؛ ثانیه هایت را هم. (...) با اینکه این روزها این کلمه ها همه جاست. اما کسی آنها را نفس نمی کشد، کسی با آنها زندگی نمی کند. تو اما کلمه های خدا را نفس بکش و زندگی کن. و اما این نشانه ها که لابلای هفته های تو آمده است، تلنگر کوچکی است به قلب بزرگ تو، تا بروی و سراغی از ایشان بگیری. دیگر چه بگویم که تویی و کلمه و خداوند. پس برایش بنویس... بنویس ... هر چه که باشد... خدایا من همانی هستم که وقت و بی وقت مزاحمت می شوم؛ همانی که وقتی دلش می گیرد و بغضش می ترکد می آید سراغت. من همانی ام که همیشه دعاهای عجیب و غریب می کند و چشمهایش را می بندد و می گوید:«من این حرف ها سرم نمی شود. باید دعاهایم را مستجاب کنی.» همانی که گاهی لج می کند و گاهی خودش را برایت لوس می کند؛ (...) همانی که بعضی وقت ها پشت سر مردم حرف می زند و گاهی بد جنش می شود. البته گاهی هم خود خواه و گاهی هم دروغ گو. حالا یادت آمد من کی هستم؟ امیدوارم بین این همه آدمی که داری بتوانی من یکی را تشخیص بدهی. البته که می دانم مرا خیلی خوب می شناسی. تو اسم مرا می دانی. می دانی کجا زندگی می کنم و به کدام مدرسه می روم. تو حتا اسم تک تک معلم های مرا هم می دانی. تو می دانی من چند تا لباس دارم و هر کدامشان چه رنگی است اما... پی نوشت: این نوشته خاطرات ناخوشی را به یادم آورد. نامه هایی را به یادم آورد که...

روزها فکر من این است و همه شب سخنم

2009-09-25T15:23:00.002+03:30

روزها فکر من این است و همه شب سخنم / که چرا غافل از احوال دل خویشتنم از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود / به کجا میروم آخر ننمایی وطنم مانده ام سخت عجب کز چه سبب ساخت مرا / یا چه بوده است مراد وی از این ساختنم آنچه از عالم عِلوی است من آن می گویم / رخت خود باز بر آنم که همانجا فکنم مرغ باغ ملکوتم نِیم از عالم خاک / چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم کیست آن گوش که او می شنود آوازم / یا کدام است سخن می کند اندر دهنم کیست در دیده که از دیده برون می نگرد / یا چه جان است نگویی که منش پیرهنم تا به تحقیق مرا منزل و ره ننمایی / یک دم آرام نگیرم نفسی دم نزنم می وصلم بچشان تا در زندان ابد / به یکی عربده مستانه به هم درشکنم

من به خود نامدم اینجا که به خود باز روم / آنکه آورد مرا باز برد تا وطنم تو مپندار که من شعر به خود می گویم / تا که هشیارم و بیدار یکی دم نزنم مولانا

نکاتی درباره بازداشتی های روز قدس

2009-09-24T09:34:00.001+03:30

1- یکی از بسیجی ها برای تخریب جنبش سبز پرچم اسرائیل را به رنگ سبز کشیده و به خیابان آمده بود که نخست به اشتباه بازداشت شد اما هنگامی که مقصودش را فهمیدند آزادش کردند. 2- در میان بازداشتی ها نوید افقه نوازنده برتر تار هم دیده می شد که همان روز نخست (ظاهرا) آزاد شد. اما همسرش تا دیروز در بند ماند. 3- همسر نوید افقه به شدت به دست نیروهایی مورد کتک قرار گرفت. خود وی تعریف می کرد که به وی گفته اند «چون چشمانت سبز رنگ است یهودی هستی» پس دستگیرش کردند. 4- شماری از بازداشتی ها (نزدیک به 40 نفر از مردان و همچنین خود من) در زندان نظام زندانی شدیم. بانوان در عادل آباد؛ گفته می شد شمار بانوان در زندان عادل آباد شیراز به 20 تا 30 نفر می رسیده. 5- در 48 ساعت نخست گروهی در اداره اطلاعات و ما در اداره مفاسد در خیابان خلیلی زندانی شدیم. بچه های زندانی در اطلاعات می گفتند که آنها را بسیار ترسانده و حتا کتک زده اند اما زندانبانان با ما به ویژه در زندان نظام به احترام بسیار رفتار کردند. 6- بچه هایی که در اطلاعات بازداشت بودند می گفتند که در اتاقی شش متری نزدیک به 37 نفر را بازداشت کرده بودند و حتا خوراک به همه آن تنها «یک سیب زمینی» نیمه پخته داده بودند که آنها هم نخوردندش. 7- محمد محمدی که روی یک تکه پارچه نوشته بود:«نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران» همان روز نخست آزاد شد اما دیروز دوباره زندانی اش کردند. چهره او در فیلم های گرفته شده شناسایی شده بود و دیگرانی هم که شناسایی شوند دوباره بازداشت می شوند. 8- یکی از راهپیمایان که به مقام رهبری توهین کرده بود برایش وثیقه صد میلیون تومانی بریده شد. در آن جمعی که من بودم برای زندانی ها وثیقه هایی از ده میلیون تومان تا صد میلیون تومان بریدند. 9- ظاهرا گروهی از مردان هم در زندان عادل آباد بازداشت شده بودند که از درستی این خبر اطمینان کامل ندارم.

آزاد شدم...

2009-09-23T20:45:00.000+03:30

پس از نزدیک به یک هفته سرانجام یک ساعت پیش از زندان آزاد شدم. در این چند روزه بر ما اتفاقات بسیار گذشت که سخن برای گفتنش بسیار است و مجال کم. اما هرچه که هست دانستم که تا پایان راهی که بر گزیده ام هستم و هرجا که باشم حتا اگر در زندان، تا همیشه راهی را که بر گزیده ام ادامه خواهم داد تا آزادی؛ زندانی که برندمان همه به جرم یا تجاوز در بند بودند یا قتل؛ با این همه آنچنان روی مخ هایشان کار کرده بودند که آنها از ما به عنوان زندانیان سیاسی می ترسیدند! بگذریم. هر لحظه ممکن است دوباره بازداشتمان کنند. در این چند روزه نه از سوی رژیم، ولی بسیار شکنجه روحی شدم که مشروحش بماند برای نشست های دوستانه؛ دوستانی که با هم در بند بودیم را از ته دل دوست می دارم و هر کجا که هستند خدایا به سلامت دارشان.

نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران

2009-09-17T09:56:00.007+04:30

فردا می آییم. نه برای تازی ها که همیشه بدبختی هایمان از آنان بوده که برای ایران می آییم. برای کروبی می آییم که برای جوانان میهن از آبروی خود گذاشته، برای کروبی دلیر که از خود و خانواده خود گذشته تا یک بار دیگر توی زندان های سیاه رژیم به پسران و دختران تجاوز نشود. تجاوزی که چه بسا در هنگام نماز خواندن آنان انجام شده باشد. بی گمان اینکه رژیم دست از فسادها بردارد چیزی ناشدنی است اما با حضور فردای خود نشان خواهیم داد که ما ایرانیان خون غیرت نیای بزرگمان کورش بزرگ و داریوش بزرگ در رگهایمان روان است و در برابر فساد که با اسلام زاده شده است تسلیم نخواهیم شد.

اکتشاف بزرگ خبرگزاری فارس...!

اما بد نیست بدانیم که بنگاه دروغ پراکنی فارس دست به اکتشافی بزرگ زده؛ آن اکتشاف این است: «هواداران میرحسین، روز قدس را روزپشتیبانی از فلسطین نمی دانند» این خبر را بیشتر جوک می دانم تا واقیعت. در این سی سال هر چه پول ما بوده سرازیر شکم های این اعراب پست شده. در جنگ غزه زخمی ها را می آوردند و در بهترین بیمارستان های کشور درمان می کردند. پس از پایان جنگ 33 روزه تنها در چهار ماه با پول ما بیروت را دوباره کردند عروس خاورمیانه. آن وقت خرمشهر هم اکنون که بیست سال از پایان جنگ می گذرد تنها خرابه ای است و بس. بم -هرچند برای ساختنش نیازی به کمک بیگانگان نداشتیم- اما تنها با کمک کشور های اروپایی می شد چهار بار خرابش کرد و شهر را از نو ساخت اما امروز که 6 سال از آن زلزله دهشتناک می گذرد هنوز شهر خرابه ای است. اکنون باید از این اعراب شکم باره که همه بد بختی هایمان همواره از آنان بوده پشتیبانی کنیم؟ نه، هرگز چنین نخواهیم کرد؛ تا همیشه: نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران

نوشته های مستور

2009-09-16T15:04:00.003+04:30

تعریف های بسیاری از نوشته های مصطفی مستور شنیده بودم تا اینکه چند روز پیش رفتم و دو تا از کتاب هاش به نام های «من گنجشک نیستم» و «روز ماه خداوند را ببوس» رو خریدم. این هفته پس از به پایان رسوندن صد سال تنهایی نوشته ی مارکز شروع به خوندن این دو کتاب کردم. از دید من نویسنده ای چون مستور تلاش کرده از سوژه های تکراری که همه به اونها پرداختن خودداری کنه و داستان هایی تازه رو بیافرینه. بیگمان تا اینجا خوبه اما داستان های وی به گونه ای جای تازگی رو به سختی گذاشته اند. تا جایی که میشه گفت مستور تلاش کرده در لابلای همه واژه ها «حرف های گنده» بگنجونه. البته در اینکه مستور نویسنده ای توانمنده جای هیچ گمانی نیست اما کتاب های وی آن سادگی را که باید ندارند و گاه نیاز است برای درکشان جای یک بار دو و حتا بیشتر خواندشان.

آماده خورهای جمهوری مردم سالار خواه

2009-09-15T14:16:00.002+04:30

روشنفکران یا روشنفکر نمایانی را می شناسم که می خواهند برایشان لقمه ای بجوی و بگذاری توی دهانشان. کسانی هستند که هر روز پی در پی اخبار رخدادهای آزادیخواهانه را در کشور دنبال می کنند و آروزیشان این است که این رژیم برود و جایش یک «رژیم مردم سالار» روی کار بیاید. این عزیزان که هم در دوستان من یافت می شوند و هم در کسانی که از من بیزارند بسیار خوب می دانند که رسیدن به آزادی هزینه دارد و برایش باید حتا از جان هم گذشت. اما پایش که می رسد توی هفت سوراخ پنهان می شوند و از اینکه بیایند و چون دیگران خود را برای میهن و آزادی در خطر اندازند خودداری می کنند. کسانی که یکی و دو نفر نیستند و من نامشان را می گذارم «آماده خورهای جمهوری مردم سالار خواه»؛ این کسان در واقع تا رسیدن به آزادی روزشماری می کنند تا بتوانند آزادانه گزارشی بنویسند که برای نمونه در آن از ازدواج یک خواهر و برادر دفاع کنند. از این نمی گذرم که بسیاری از این عزیزان به راستی سودای پرداختن به ملت را دارند و پیروز هم بوده اند اما بی گمان کسی که خود را برای آزادی هزینه نکند و سینه سپر در برابر گلوله های دشمنان نایستد صاحب پیروزی و آزادی ای که در روزی نزدیک به دست خواهد آمد هم نخواهند بود.

مسیرهای راهپیمایی روز قدس در شیراز

2009-09-15T14:06:00.002+04:30

رییس پلیس راهنمایی و رانندگی شهر شیراز مسیرهای راهپیمایی روز قدس را اعلام کرد. بنا به گفته ی غفاری این مسیرها عبارتند از: چهار راه پارامونت، در درازای خیابان لطفعلی خان زند، چهار راه خیرات، چهار راه مشیر، بولوار دستغیب، شاهچراغ

شعار ویژه این روز: نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران

دیوار نویسی و ...

2009-09-15T09:14:00.000+04:30

1- در این اندیشه ام که یک افشانه ی سبز رنگ بخرم وبا اون روی دیوار های شهر از مردم شهر برای پشتیبانی از کروبی و شرکت در راهپیمایی روز قدس دعوت کنم. 2- شاید توی هیچ شهری به اندازه شیراز بر علیه رژیم دیوار نویسی نشده باشه. که البته ناکسان اومدن دیوارنویسی ها رو خط زدن و جاش چیزی در پشتیبانی از عنتری نژاد نوشتن. 3- دارم کتاب «روی ماه خداوند را ببوس» نوشته ی «مصطفی مستور» رو می خونم. در اینکه این نویسنده فردی توانمند و از بازوان ادبیات زیبای پارسی است جای هیچ تردید نیست اما خب به هر رو نوشته اش با پسند من جور در نیومد. 4- این روزها در سخن گفتن به زبان پارسی ناب دارم پیشرفت می کنم. یکی از دوستان هم کتابی رو که برگردان واژه های انگلیسی و فرانسه به پارسی بود رو هم بهم داد و خوندمش. 5- دیگه اینکه... هیچی...

ناسزا گویی به رژیم بر روی صندلی های اتوبوس ها در شیراز

2009-09-15T09:08:00.002+04:30

در سراسر شیراز چه روی دیوارها و صندلی های اتوبوس و دست شویی ها و ... به وفور شعارهایی بر علیه رژیم دیده می شه که این تنها نمونه ی کوچکی است که از اتوبوس خط صدرا - قصردشت گرفتم.

و این است روزنامه نگاری نوین...!

2009-09-12T18:17:00.003+04:30

این تیتر یک روزنامه نیم نگاه چاپ بامداد شیراز است. حال ببرید روزنامه نگاری نوین به سبک این روزنامه را...

همانندی صد سال تنهایی و ایران امروز ما

2009-09-11T10:50:00.004+04:30

چه شاهکاری است صد سال تنهایی؛ هر چه می خوانمش دلم می خواهد باز بیشتر و بیشتر بخوانمش؛ بی گمان این تنها کتابی است که دوست دارم که نه یک بار بلکه چند بار بخوانمش؛ صد سال تنهایی انگار تنها حکایت صد سال تنهایی قهرمانان داستان نیست. حکایت دنیای امروز و دیروز ماست که در پی هر واژه ای سخنی برای گفتن دارد. نه اینکه داستان، تنها خانوادگی باشد بلکه رد پاهای سیاسی هم در آن جریان دارد. در بخشی از داستان میان کارگران و سرمایه داران شرکت موز اختلاف در می گیرد. کارگران قیام می کنند و ارتش که به کمک شرکت تولید موز آمده همه ی آنها که نزدیک به سه هزار نفر هستند را می کشند سپس جنازه هایشان را توی دریا می ریزند. با این حال در شهر تلقین می کنند که هیچ نشده و کارخانه دار با مهربانی به خواست کارگران پاسخ داده. در ادامه نیروهای ارتش به خانه های رهبران شورش می ریزند و آنان را بازداشت می کنند و هنگامی که خانواده های آنان جویای حالشاتن می شوند در پاسخ به آنان می گویند: «خیالاتی شده اید همه چیز در آرامش است.» کوتاه اینکه پیشنهاد می کنم این کتاب را بخوانید.

پی نوشت: چه شباهتی دارد این روزها با مزرعه حیوانات نوشته ی جورج اورول!

من دانشگاه پذیرفته شدم؛ هورااااا

2009-09-10T06:51:00.001+04:30

من دانشگاه، رشته علوم اجتماعی که می خواستم، همین شیراز پذیرفته شدم؛هورا...

روحانیت و سپاه و غیره

2009-09-08T16:40:00.002+04:30

این روزها و به ویژه امروز که 17 شهریور است تلویزیون پر بود از برنامه هایی مربوط به رخداد 17 شهریور و خمینی و... بیگمان این کار معنای زیادی دارد که از آن جمله می شود تلاش برای بزرگ نمایی آن روزها و خواباندن خشم مردم از رژیم را در برنامه ها دید.

دیگر از تلویزیون اینکه این روزها سیما پر است از سخنرانی آخوندها؛ تا جایی که در بیشتر ساعت ها می شود گفت همه شبکه ها دارند از آخوند برنامه پخش می کنند با این همه از سخنرانی ها به روشنی پیداست که دست سازمان تروریستی سپاه در کار است و به گونه ای روحانیت بازیچه ی دست سپاه شده. بی گمان اینکه روحانیت از میدان به در رود خود بسیار سودمند است اما جایگزینی سازمان تروریستی سپاه بس خطرناک تر است.

از خودم بگویم؛ دارم صد سال تنهایی نوشته گابریل گارسیا مارکز را می خوانم. چه شوری دارم از خواندن این کتاب... شاهکاری است ادبی که چنین نوبل را از آن خود کرده...

پی نوشت یک: زیاد حوصله ی به روز کردن اینجا را ندارم.

پی نوشت دو: هر روزی که می گذرد بی تاب تر می شوم.

وزارت حوزه ی علمیه

2009-09-05T20:51:00.001+04:30

گریه م گرفته. کشورمون داره نابود میشه و هیچ کاری نمی کنیم. وزیری که گذاشتن وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی جز به دیکتاتوری کردن توی این حوزه نمی اندیشه. یعنی در واقع به قول دوستان می خواد این وزارت خونه رو بکنه حوزه ی علمیه. اصلا توی این وزارت خونه توی این چهار سال و همچنان «فرهنگ» معنایی نداره. این وزارت خونه توی این سالها تنها وزارت ارشاد اسلامی است. دوستی می گفت کتاب هایی که بهش مجوز نمیدن گیر میدن که چرا توش بوسه ی یک زن و مرد رو توصیف کردید اونگاه توی بازداشتگاه کهریزک به دختری که داره نماز می خونه تجاوز جنسی می کنن. در کنار همه اینها تلویزیون کثیف رژیم پلید اسلامی از بامداد تا بوق سگ پی در پی تبلیغ کالاهای بیگانه رو می کنه. کارخو.نه هامون همه بسته هستن و ورشکست شدن از پی سیاست های این دولت پلید و پشتیبان پلیدترش خامنه ای؛ نگاه کنید: دیگر حتا خودکار و پاک کن هم نمی توانیم تولید کنیم. حتا اینکه نزدیک به 9 تن از وزیرای احمدی نژاد بر کنار نشدن برای این بود که خامنه ای نامه نوشته بود. این نامه یعنی چی؟ یعنی اینکه به مجلس نامشروعی که دست نشونده خودشونه و تنها توش آدمای خودشون تایید صلاحیت شدن هم احترام نمی گذارن. دیشب تلویزیون پلید داشت برای سفر هوگو چاور لات مقدمه چینی می کرد از کالاهایی که توی کشورهای امریکای لاتین تولید و به کشور ما وارد میشه گزارشی نشون می داد. کالاهایی که ما تا همین چهار سال پیش تولیدشون می کردیم و اکنون وارد کننده اش هستیم. در این زمینه حتا بسیاری از کشورهای عقب افتاده ی امریکای لاتین از ما جلوتر بودن. حتا زبانمون هم داره می میره هنگامی که این مردم زیر یوغ فرهنگ زدایی دولت حتا واژه «بخش» رو بر میدارن و جاش واژه ی «پارت» رو به کار می برن. بیایید کاری کنیم. ما نا امید نخواهیم شد.

روزي فراز امروز نشيب...

2009-09-02T15:48:00.002+04:30

دوستي گفت: تو يك روزنامه نگار به افول رفته اي. راست گفت. امروز كه بايگاني شماره هاي پيشين روزنامه را مي ديدم اين را به سادگي دريافتم. گزارش هايي كه پيشتر مي نوشتم و كاري كه اكنون مي كنم چه بود و چه هست. گذشته پر شور و پي در پي گزارش هايي آماده مي كردم و مي گذاشتم توي صفحه ها ولي حالا چه؟ حالا هر روز كارم اين است كه مطالب را از توي اينترنت بردارم و بگذارم توي صفحه ها؛ حتا ديگر از ميرزا بنويسي كه هميشه از آن فراري بودم هم فراتر رفته ام... روزي فراز و امروز نشيب؛ روزي اوج و امروز فرود.

بايد به احترام آن روزها هم كه باشد اين وضعيت را پايان دهم. بايد روزنامه نگاري را ديگر بگذارم كنار. اگر نه براي هميشه براي چندي... . مي خواهم بزنم به دل جاده. مقصد اگر نا معلوم اما بايد اين هوا را از سرم بيرون كنم. يا ديگر براي هميشه روزنامه نگاري را بدرود خواهم گفت يا... هرچه خدا خواهد.

می آیم راهپیمایی روز قدس...

2009-08-31T19:38:00.002+04:30

گرچه از فلسطینی ها بیزارم و اسرائیل را برای اینکه کشور آزادی است تحسین می کنم اما در راهپیمایی روز قدس امسال مچ بند سبز به دست شرکت خواهم کرد. آن هم از این رو که می خواهیم در این روز برای ایرانمان و نه برای تازیان خیابان ها را بپیماییم. سرخورده و ملولم. همین روزها می خواهم عطای مطبوعات را به لقایش ببخشم و برای همیشه شاید از روزنامه نگاری دل بکنم. راستش این که می بینم بزرگانمان چون فصیح می میرند و کسی برایش هیچ مهم نیست و دانشمندان بزرگی چون پرفسور شفیعی کدکنی سرخورده تر از من میهن را رها می کنند و می روند دستانم آنچنان می لرزد که قلم نوشتن از دستم می افتد و حتا دلم نمی خواهد باردیگر به دست گیرمش. دوست دارم برای انسانیت گریه کنم که همیشه زیر پای قدرت له شده. چه بر سرمان آمده؟ کدام می دانیم؟ اما هرچه که هست پای ایران و زبان پارسی و همه چیزش تا آخر ایستاده ام. اگر در نوشتن که البته نمی گذارند بنویسیم ملولم اما برای میهن هرگز ملول نخواهم شد. می مانم و سرم را از اینکه ایرانی ام بالا می گیرم.

سفرت به خیر...

2009-08-31T12:58:00.005+04:30

داشتم تو اینترنت خبرها رو می خوندم که فهمیدم دانشمند بزرگ دکتر محمد رضا شفیعی کدکنی به ناچار ایران رو ترک کرده. خوندن این خبر آنچنان ناراحتم کرده که حتا دلم نمی خواد بهش فکر کنم. دکتر شفیعی عزیز رو که همه با اون شعر زیبایش «به کجا چنین شتابان» می شناسیمش. برایش همان شعر را اینجا می گذارم و به او هرچند که هرگز این تارنگاشت را نخواهد خواند می گویم که تا همیشه دوستش داریم و هرگز فراموشش نمی کنیم. باشد که روزی باز در ایرانی آزاد و آباد گرد هم بیاییم. به کجا چنین شتابان گون از نسیم پرسید دل من گرفته زینجا ز غبار این بیابان هوس سفر نداری؟ همه آرزویم اما … چه کنم که بسته پایم به کجا چنین شتابان؟ به هر آن کجا که باشد، بجز این سرا، سرایم سفرت به خیر اما تو و دوستی خدا را چو از این کویر وحشت، به سلامتی گذشتی به شکوفه ها به باران برسان سلام ما را... پی نوشت: شفیعی کدکنی از ایران رفت

چند تا کتاب دیگه

2009-08-28T11:19:00.004+04:30

1- دیروز رفتم مدرسه تاریخی خان؛ نمی دونم چرا این مدرسه و روی هم رفته جاهای تاریخی شهر مانند بازار وکیل و سرای مشیر و مسجد نصیر الملک و ... رو بسیار دوست دارم. دیروز دم غروب بود که رفتم توی این مدرسه؛ خورشید غروب که رنگش آمیخته ای بود از نارنجی و سرخ توی سرسرای مدرسه می پاشید روی صورتم و چه با شکوه بود اونجا در اون لحظه غروب. هر چه که هست برام این مدرسه همیشه تازگی داره. به شما هم پیشنهاد می کنم اگر شیراز گذرتون افتاد بی گمان این مدرسه رو که توی خیابون لطفعلی خان زند قرار گرفته رو ببینید. 2- دیروز چندتا کتاب دیگه رو به کتابخونه ی کوچکم افزودم. یکی «صد سال تنهایی» نوشته ی «گابریل گارسیا مارکز» و دیگری «سفر» نوشته ی «محمود دولت آبادی»؛ راستش رو بخواید تعریف صد سال تنهایی رو زیاد شنیده بودم از همین رو من که این روزها عاشق خوندنم این کتاب رو گرفتم تا ببینم چه جور چیزی هست. هنوز شروعش نکردم ولی به زودی می خونمش. از طرح روی جلد کتاب سفر هم بسیار خوشم اومد. دلم می خواد خودمم همین روزها یه رمان زیبا بنویسم اگر خدا کمکم کنه که از بزرگی اش بی گمان کمک هم می کنه؛ خب، فعلا همین، تا بعد...

بوی ماه مدرسه

2009-08-26T11:13:00.005+04:30

مهر دارد می آید این را نه از گذر روزها که از بوی آشنای شهریور فهمیدم. یاد سالهای پیش، هنگامی که توی مغازه های نوشت افزار فروشی در روزهایی چون این روزها مشغول خریدن انواع خودکار و جامدادی و .... بودم با شنفتن این بو در ذهنم تداعی می شود. راستش، دیگر مدرسه رفتن از من گذشته است اما این بوی آشنای شهریور که در پی اش مهر، ماه مدرسه و بازی های راه مدرسه می آید برایم آمیخته ای از دوست داشتن های سالهای پیش است و ترسی از اینکه بار دیگر سر کلاسها بنشینم. نمی خواهم این گفته های همیشگی که: «مدرسه شیرین است» و«آنها که به مدرسه می روند باید قدرش را بدانند» را تکرار و تکرار کنم، حتا نمی خواهم از این سالهایی که گذشته بد بگویم، نه؛ من عاشق آن روزها هم بوده ام اما آنچه می خواهم بگویم آنکه حسی آمیخته از هر روی اینها را دارم هم دوستش دارم و هم دلم نمی خواهد بار دیگری برگردم پشت آن نیمکت ها، که البته همیشه خاطره انگیزند بنشینم.

همبستگی میان ما

2009-08-25T12:45:00.005+04:30

به راستی چه بهتر از تفرقه انداختن میان ما ایرانیان؟ تفرقه... چیزی که همیشه ناکسانی چون روسها و انگلیسی ها برای سواستفاده از ما از آن بهره جسته اند. چه زیبا می نویسد این بزرگ که:«این تفرقه خود اطمینان بخش ترین پایگاه بوده و هست برای بیگانگان و مهاجمان. مردم را از یکدیگر بیزار کردن! چه سمی ثمر بخش تر از این؟! منطفه به جای طبقه! تبار به جای تنخوار! اگر پای صحبت مردم همدان بنشینی، از خصومت خود با کرمانشاهیان می گویند! اگر در چالوس باشی شاهد بد زبانی ایشان به گیلانی ها هستی و هرگاه با مردم رضاییه (ارومیه) هم سخن بشوی، بدگویی از تبریزیان آغاز می شود. در زاهدان که نشسته ای شاهد بدگویی فلان کاسب گنابادی به بلوچ هستی. حرف زابلی را با خراسانی که می زنی، چنان از زابلی یاد می شود که پنداری صدها بار به محله ناوخونی ها شبیخون زده است.» هر چه که هست ناکسانی چه در کشورمان و از سوی حکومت و هم از سوی بیگانگان در تلاش برای تفرقه انداختن میان ما هستند. خوی ملی امریکایی ها، فرانسوی ها و یا ژاپنی ها را ببینید! بگذارید نمونه ای بیاوریم. ژاپنی هنگامی که می خواهد کارخانه ای راه بیندازد یا اینکه کاری بکند می گوید ژاپن پیشرفت کند. ولی ما چه؟ می گوییم: من. هرگز «ایران» و «ما»یی در کار نیست. اما باید این تلسم را بشکنیم و با شکستن این تلسم دست آن ناکسان و در کنارشان روس و انگلیس پلید خواهد شکست. بیایید دست در دست هم دهیم...به مهر... تا همدلی و همبستگی...

نون و پنیر و سبزی

2009-08-24T18:08:00.005+04:30

نمی دانم ترانه ی نون و پنیر و سبزی که ابی و داریوش با هم خوانده اند را شنیده اید یا نه. اگر که نه پیشنهاد می کنم گوش کنید این ترانه را حتما؛ اما به راستی که دارد فریاد می زند این روزهای ما را؛ به ویژه آنجا که می گوید:

آهای آهای یکی بیاد یک شعر تازه تر بگه

برای گیس گلابتون از مرگ جادوگر بگه

از مرگ جادوگر بد که از کتابها می اومد

یا آنجا که می خوانند: نون و پنیرو بادوم یه قصه ی نا تموم

نون و پنیرو سبزی تو بیش از این می ارزی/ انگار اشاره دارد به ما جوانان که به راستی ارزشمان بیشتر از رژیم اسلامی کنونی است. اینجا متن ترانه را گذاشته ام. اگر خواستید بشنویدش بروید به اینجا؛ من که دارم گوشش می کنم اکنون...

نون و پنیر و هق هق سفره ی سرد عاشق

نون و پنیر و فندق رخت عزا تو صندوق

نون بیات و حلوا سوخته حریر دریا

نون و پنیرو گردو قصه ی شهر جادو

نون و پنیرو بادوم یه قصه ی نا تموم

نون و پنیرو سبزی تو بیش از این می ارزی

پای همه گلدسته ها دوباره اعدام صدا

دو باره مرگ گل سرخ دوباره ها دوباره ها

حریق سبز جنگلا به دست کبریت جنون

از کاشی های آبی مون سرزده فواره ی خون

نون و پنیرو بادوم یه قصه ی نا تموم

نون و پنیرو سبزی تو بیش از این می ارزی

قصه ی جادوگر بد که از کتابا می اومد

نشسته بر منبر خون عاشقا رو گردن می زد

کنار شهر آینه جنگل سبز شیشه بود

برای گیس گلابتون اون روز مث همیشه بود

پونه می ریخت تو دامنش تا مادرش چادر کنه

می رفت که از بوی علف تمام شهر و پر کنه

غافل از اینکه راهش رو جادوگر دزدیده بود

رو صورت خورشید خانوم خط سیاه کشیده بود

آهای آهای یکی بیاد یک شعر تازه تر بگه

برای گیس گلابتون از مرگ جادوگر بگه

از مرگ جادوگر بد که از کتابها می اومد

رسانه ي كره و ژاپن!

2009-08-21T14:23:00.004+04:30

بامداد امروز که برادر کوچکم داشت برنامه کودک را نگاه می کرد دیدم يك فيلم كره اي يا ژاپني دارد پخش مي شود به نام «من و خواهرم»؛ اگر اين فيلم را تماشا كرده باشيد به سادگي در خواهيد يافت كه چگونه اين چشم بادامي ها از كودكي ذهن بچه هايشان را پر مي كنند از دانش هاي روز در هر زمينه اي؛ از بچه داري گرفته تا هوا فضا؛ آن وقت توي سيماي ما نه تنها درست انيميشن نمي سازند بلكه هي پي در پي مي روند و از همين كشورهاي خاوردور فيلم و كارتون مي خرند و پخش مي كنند تا جايي كه يانگوم هم به صورت كارتوني دارد از يكي از شبكه ها كه اگر اشتباه نكنم بايد شبكه دو بايد باشد پخش مي شود! يعني بگذريم از اينكه صدا و سيما براي خودش يك كيهان تصويري است، شده يك رسانه ي ملي براي ژاپن و كره! ديگر كودكانمان را هم دارند با فرهنگ مسخره ي كشورهاي چشم بادامي ها بار مي آورند. بد نيست بدانيم كره اي ها هنگامي كه ما در كشورمان كارخانه خودرو سازي راه انداختيم تا 12 سال بعد حتا نمي دانستند خودرو چيست! به هر رو سياست و اقتصادمان كه در بست بازيچه ي دست روس هاست. اينكه صدا و سيماي غير ملي مان هم در دست چشم بادامي ها باشد چيزي شگفت آور نيست. پي نوشت يك: ديگر دلي نمانده كه جدا شدن سخت باشد؛ بايد بروم. پي نوشت دو: اين بيت از حافظ را ديوانه وار دوست دارم. بيدلي در همه احوال خدا با او بود/ او نمي ديدش و از دور خدايا مي كرد

مرگ بر دیکتاتور، روی دیوار خانه های پایین شهر شیراز

2009-08-19T16:11:00.005+04:30

این دو عکس را که می بینید امروز از کوچه های پیرامون آستانه و شاهچراغ گرفتم. برزنی که مردمانش از تهیدست ترین مردمان شیراز هستند. در گوشه ی سمت چپ عکس نخست همچنین سازه ی «بین الحرمین» را می بینید که می توانست برای مردم این برزن ثروت آفرین باشد اما از روی دخالت های بیجای آقایان اکنون نیمه کاره رها شده.

بار دیگر شهری که دوستم نداشت

2009-08-18T16:17:00.003+04:30

1- دیروز رفتم به نمایشگاهی که توی حوزه هنری شیراز برپا شده بود، نمایشگاهی به نام «بار دیگر شهری که دوستم نداشت.» نمایشگاهی بود پر از عکس هایی از مردمان تهدیدست کشورمان، معتاد ها و بسیاری کسان دیگر که یا گوشه ی خیابان خوابیده بودند و یا داشتند گدایی می کردند. آنچه امروزه توی کشورمان دارد می گذرد از نداری و بدبختی به دست عکاسان این نمایشگاه و از زبان دوربین به خوبی روایت شده بود. پیشنهاد می کنم اگر شیراز زندگی می کنید و یا اگر می خواهید در روزهای نزدیک به شیراز بیاید ناگزیر این نمایشگاه رو که توی حوزه هنری در خیابان کهنه ی لطفعلی خان زند برپا شده رو ببینید. 2- تازگی این رو دریافتم که چگونه سخن گفتن با شخصیت میانه ی مستقیمی داره. راستش پیش از کودتا پارسی ناب گفتار کردن رو آغاز کرده بودم ولی پس از اینکه آن پیشامدها رخ داد دیگر دست دلم به سره سخن گفتن نمی رفت تا اینکه از دیروز همه کوششم رو به کار گرفتم که ناب گفت و گو کنم دوباره؛ و از همین رو دیروز دونستم که این چنین سخن گفتن به گونه ای آدم رو با وقار و سنگین می کنه. سخن رو در این چند واژه کوتاه می کنم که خدا کمک کنه بتونم پارسی ناب سخن بگم.

سیاه ترین لحظه شب...

2009-08-17T11:47:00.003+04:30

با شنیدن این خبر که یک روزنامه دیگر هم بسته شده حتا اگر آن روزنامه، اعتماد ملی، روزنامه شیخ مهدی کروبی باشد هیچ گاه شوکه نمی شوم چون این هرگز چیز تازه ای نیست که اینان تا از راه می رسند و می بینند کسی ازشان خرده گیری کرده به جای اینکه به تلاش برای از میان بردن آن عیب در خود بپردازند قفل بر دهان گوینده می زنند. در واقع خواندن این شعر که «آینه چون عیب تو بنمود راست /خود شکن آینه شکست خطاست» در گوش احمدی نژاد و احمدی نژادی ها هرگز دیگر کاربردی نخواهد داشت. گذشته از همه این سخنان این روزها روزنامه نگاری در ایران گویا سرطانی وخیم به جانش افتاده باشد دارد جان می کند البته که آن سرطان کسی جز احمدی نژاد و ریشه هایش کسانی جز یارانش نیستند اما هرگز نباید این را از یاد برد که هرچند سرطان دشمن جانی یک آدم است اما هنگامی که فرد بیمار بمیرد سرطانی هم که در جانش است ناچار باید به او دفن شود. این را می خواهم بگویم که اگرچه برای رژیم تنها یک سوپاپ و آن هم روزنامه اعتماد است مانده و بی گمان به زودی آن هم به دیگرانی چون شرق و هم میهن و شهروند امروز و کارگزاران می پیوندد اما این را باید به یاد داشت که سیاه ترین لحظه شب نزدیک ترین لحظه آن به درخشش خورشید است. حال می خواهد روزنامه اعتماد ملی برای یک روز بسته شود می خواهد برای همیشه...

سرشارم از دوست داشتن...

2009-08-17T10:18:00.003+04:30

نمی دانم چگونه آغاز کنم. می خواهم از عشق بنویسم از عشقی که در جای جای تنم رسوخ کرده؛ نه اینکه منظورم دوست داشتن آدمی باشد، نه؛ دیوانه وار ایران پاکم را دوست دارم. توی خیابانهای شهر که راه می روم، به ویژه خیابانهای سنتی شهر مانند خیابان طالقانی که موزه ی پارس آنجاست و ارگ کریمخان و بانک ملی و بازار وکیل و ... در چند قدمی اش، دوست داشتن باز هم در من جوشش می یابد. همیشه به ایرانم که می اندیشم حسی دارم آمیخته از گریه ی غم و شادی. جای شگفتی نیست که با این همه دوست داشتن برای خالی کردن خودت هم که شده دلت بخواهد گریه کنی و هنگامی این گریه جای خودش را غم می دهد که ببینی سرزمینی که نیاکانت آن را با چنگ و دندان نگه داری کرده اند امروزه دارد به سادگی رو به پسرفت های هر چه بیشتر می رود. امروزه اما در مادر پاکمان ایران، راه تازه ای را آغاز کرده ایم. امروزه داریم می رویم به سمت آزادی خواهی و تا رسیدن به مردم سالاری ناب در ایران بزرگ از پا نخواهیم نشست و این میان از جانمان هم دریغ نخواهیم کرد. ولی آنچه امروز آزارم می دهد این است که دشمنان ایران و آزادی از هر راهی برای سرکوبمان سود می جویند چیزی که هیچ بعید نیست و هزینه هایی برای رسیدن به آزادی باید بدهیم. راستش ایرانم اگرچه پدرم است و اگرچه مادرم است اما انگار بچه ام باشد از هر پیشرفتی که در آن انجام شود از ته دل به خودم می بالم؛ دوستش دارم و می خواهم برایش فرزند خوبی باشم به این امید که خدا هم در این راه کمکم کند تا سرزمینم از من کوچکترین فرزندش دلشاد باشد. دلشاد باشد تا بتوانم با آسودگی خاطر زیر لب بخوانم: آباد باشی ای ایران، آزاد باشی ای ایران، از ما فرزندان خود، دلشاد باشی ای ایران...

به تو چه؟

2009-08-17T10:13:00.005+04:30

این شاید زیباترین ترانه سنتی باشه که تاکنون شنیدمش؛ ترانه ای است از گروه «همای» که به خوبی به آنچه امروزه در کشور ما و کشورهایی چون ما می گذره اشاره داره؛

زاهدا من که خراباتی و مستم به تو چه؟

ساغر و باده بود بر سر دستم به تو چه؟

تو اگر گوشه ی محراب نشستی صنمی گفت چرا؟

من اگر گوشه ی میخانه نشستم به تو چه؟

آتش دوزخ اگر قصد تو و ما بکند

تو که خشکی چه به من/من که تر هستم به تو چه؟

گاه به آدم ها می اندیشم؛ آدمهایی که...

2009-08-15T21:38:00.003+04:30

این روزها پر فشارترین روزهای کاری ام را می گذرانم. همیشه این چنین است. شنبه ها و یکشنبه ها برای اینکه باید ویژه نامه را آماده کنم با این مشکلات روبرو می شوم. اما هر چه که هست اگر کسانی سنگ اندازی نکنند و کسانی دیگر خود را به بی خیالی نزنند کارها خوب پیش می رود. روی هم رفته درگیری های ذهنی ام این روزها کاهش یافته و بیشتر تنم است که درپی انجام دادن کارهاست. مانند همین امروز؛ البته امروز چیزی نداشت که بخواهم به آن بپردازم. همین اینکه امروز از نزدیک های ساعت 9:30 که رفتم روزنامه گزارشی نوشتم و یکی از برگ های دیگر ویژه نامه را آماده کردم. برگ پایانی روزنامه را که دست من است را بستم و همین نزدیک به پنج ساعت از زمان روزانه ام را گرفت. و همه اینها البته جدای از کتاب هایی است که «باید» بخوانمشان. در کنار اینها گاه به آدم ها می اندیشم. آدم هایی که هر روزه از کنارشان می گذریم و هر کدام جهانی دارند برای خودشان؛ برخی سرد و برخی در اندیشه اینکه چگونه کلاه بگذارند سرت و برخی دیگر خودنما، برخی میانه رو و در این میان برخی هم مهربان و با معرفت که همیشه چشم تنگی مرا برمی انگیزند و دلم می خواهد مانند آنان باشم. هر چه که هست این روزها بی احساسم، بی احساس ترین روزهای زندگی ام. یادم که می آید همیشه برای اینکه این بی احساسی دست از سرم بردارد باید چشم به راه توفان می شدم اما خواستم از خدا این است که این بار اگر توفانی در راه است توفانی از سر بدبختی نباشد. هر چند که همیشه این خودمانیم که بد بختی برای خودمان می آفرینیم. راستی اگر یادم نرود می خواهم در یه یادداشت به اینکه چرا مردمان تهیدست کمابیش به دین امید دارند بپردازم. پر گویی دیگر بس است باید بروم یادداشتی بنویسم برای روزنامه فردا...

سفر...

2009-08-14T10:26:00.004+04:30

یادش بخیر، پارسال همین روزها بود که سفری رفتم همدان؛ شهری که اگرچه هیچ نسبت خویشاوندی با مردمش ندارم ولی آنجا زاده شده ام. زادگاهم را از روزی که زاده شدم هرگز ندیده بودم تا سفر پارسال؛ از مردمش خیلی خوشم آمد. مردمانی مهربان و مهمان نواز که شهری بس زیبا و خوش آب و هوا دارند. جاهی بسیاری را گشتم، آرامگاه پور سینا و بابا طاهر، گنج نامه، تپه هگمتانه با موزه ها و کلیساهایش و… راستش همدان شهری بود که در کودکی همیشه در رویاهایم می خواستم آنجا زندگی کنم. از سال پیش تاکنون دلم می خواهد بار دیگر به همدان سفر کنم که اگر فرصتش پیش بیاید این کار را خواهم کرد. یادش بخیر بسیاری از جاهای دیدنی همدان را گشتم و دیدم. و با مردمش هم کمی آشنا شدم و از آنجا راه افتادم و رفتم تهران؛ هر بار نام تهران را می آورم ترس از اینکه چگونه باید به شیراز برگردم سراپایم را می گیرد، آخر دوباری که در سال پیش به این شهر سفر کردم هر دو بار برای برگشتن به شیراز دچار مشکلاتی شدم. نمونه اش تابستان پارسال که از راه همدان رفتم تهران، خودپردازهای پایتخت پولی به من پرداخت نمی کردند تا اینکه پس از مدتی از خر شیطان پیاده شدند و پول که دادند دیگر اتوبوس برای برگشتن به شیراز گیر نمی آمد! هر چه که بود پارسال به هر بدختی در هر دو سفر برگشتم شیراز؛ یادش بخیر از تهران هم آمدم اسپهان و شهر را زیر پا گذاشتم، که بس شهر زیبا و دوست داشتنی ای است اسپهان؛ و باید برای این همه رسیدگی به شهر اسپهان به مردم و دست اندرکارانش شاد باش گفت. سخن را دیگر کوتاه می کنم. همین بس که امسال هم در سر سودای سفر دارم. به امید خدا در پایان شهریور جایی می روم؛ شاید به یک شهر بندری در شمال یا جنوب کشور…

کیمیاگر

2009-08-13T12:15:00.004+04:30

این روزها دارم کتاب «کیمیاگر» نوشته «پائولو کوئلیو» رو می خونم که چند ماهی توی کتابخونه ام خاک می خورد و تازگی پس از خوندن برخی دیگر از کتاب ها شروع به خوندنش کردم. کتاب های زیادی بود که باید می خوندمشون و اکنون بسیاری از اونها رو خوندم و تنها دو یا سه تای دیگه اش مونده، توی فکرم که پس از اینها چند کتاب از رضا براهنی، ادگار آلن پو و همچنین کتاب «صد سال تنهایی» نوشته ی «گابریل گارسیا مارکز» رو بخونم. روی جلد کتاب کیمیاگر چند جمله ای از کتاب رو نوشته که خیلی ازش خوشم میاد؛ نوشته: «تحقق بخشیدن به افسانه ی شخصی یگانه وظیفه آدمیان است. همه چیز تنها یک چیز است و هنگامی که آرزوی چیزی را داری همه کیهان همدست می شود تا بتوانی این آرزو را تحقق بخشی»؛ داستان به دست انتشارات کاروان چاپ شده و دکتر آرش حجازی که این روزها باید در انگلستان باشد آن را به پارسی برگردانده؛ دکتر حجازی همان کسی است که هنگام مرگ شهید ندا آقا سلطان بر بالین وی بود و تلاش کرد او را از مرگ نجات دهد که... از این سخنان که بگذریم و انصاف به خرج دهیم به راستی که برگردان داستان به پارسی بسیار قوی است. راستی دیروز یک داستان کوتاه دیگر نوشتم و نامش را گذاشتم:«رهاتر ازباد» داستانم در یک شب مهتابی و روی یک تپه روایت می شود.